γεια και χαρα σου αιγαγρε!
Jan 26
casual friday
Sep 18
in goat we trust
Sep 7
(photo by Daniela Kralli)
La Femme Fatale
Sep 6
i have a dream
Sep 3
(photo by Daniela Kralli)
i wanna play house with you
Aug 31
what a wonderful world
Jul 21
hey, when bored I’m really good
![collage2[1]](http://book.attack.gr/wp-content/uploads/2009/07/collage21-1024x684.jpg "collage2[1]")
(collage 100 x 70 on wooden camvas, exhibited in my home)
Η μικρή μας δημόσια συνεισφορά στο Eτος Ρίτσου.
Περισσότερα, την Τρίτη 16 Ιουνίου στις 7.30 μμ…..
(Κυριακή 10 Μαίου,γιορτή της Μητέρας)
“… Ποτέ δεν είχα δει τη μητέρα μου να γελάει, χαμογελούσε μόνο, και τα βαθουλά μαύρα μάτια της κοίταζαν τους ανθρώπους γεμάτα υπομονή και καλοσύνη.
Πηγαινόρχουνταν σαν πνεύμα αγαθό μέσα στο σπίτι, κι όλα τα πρόφταινε ανέκοπα κι αθόρυβα, σα να ‘χαν τα χέρια της μιαν καλοπροαίρετη μαγική δύναμη, που κυβερνούσε με καλοσύνη την καθημερινήν ανάγκη.
Μπορεί και να ‘ναι η νεράιδα, συλλογιζόμουν κοιτάζοντάς τη σιωπηλά, η νεράιδα που λεν τα παραμύθια, και κινούσε στο παιδικό μυαλό μου η φαντασία να δουλεύει: μια νύχτα ο πατέρας μου, περνώντας από τον ποταμό, την είδε να χορεύει στο φεγγάρι, χίμηξε, της άρπαξε το κεφαλομάντιλο, κι από τότε την έφερε σπίτι και την έκαμε γυναίκα του. Κι ολημέρα τώρα πάει κι έρχεται η μάνα μέσα στο σπίτι και ψάχνει να βρει το κεφαλομάντιλο, να το ρίξει στα μαλλιά της, να γίνει πάλι νεράιδα και να φύγει.
Την κοίταζα να πηγαινοέρχεται, ν’ ανοίγει τα ντουλάπια και τις κασέλες, να ξεσκεπάζει τα πιθάρια, να σκύβει κάτω από το κρεβάτι, κι έτρεμα μην τύχει και βρει το μαγικό κεφαλομάντιλο της και γίνει άφαντη…”
Νικος Καζαντζάκης
“Αναφορά στον Γκρέκο” (απόσπασμα)
(ετος 2009, ετος Γ. Ρίτσου)
(για την καλή μας φίλη Αγγελική)
Λοιπόν, ποτέ δεν κατάλαβα πως ο άνθρωπος που εγραψε
“Οἱ νύχτες μὲ στενεύουν
στὴν ἀπουσία σου.
Σὲ ἀναπνέω.
Ἡ γλῶσσα μου στὸ στόμα σου
ἡ γλῶσσα σου στὸ στόμα μου-
σκοτεινὸ δάσος.”
ή
κατάφερε επίσης να γράψει:
“Ο Στάλιν ετοιμάζει με το σκόρπιο αλεύρι του κόσμου
Ένα ολοστρόγγυλο καρβέλι υγείας…
…Σώπα γιαγιά και σκούπισε με το τσεμπέρι σου τα μάτια σου.
Όταν σβύνει η φωτιά σου κάτω από το τσουκάλι σου
Είναι ο Στάλιν που σκύβει και φυσάει τη φωτιά σου ν’ ανάψει.”
Ισως βέβαια την απάντηση την δίνει ο ίδιος στον στίχο του τίτλου….
Μάλλον αυτή η αντίφαση ανάμεσα στον “ερωτικό” και στον “πολιτικό” Ρίτσο δεν μου επέτρεψε να τον πλησιάσω πραγματικά (κάποτε θα πρέπει να γράψω μια ανάλυση για την αντίθεση αυτή – με ιντριγκάρει!). Ισως γιατί ποτέ δεν χρειάστηκα την στρατευμένη τέχνη. Ισως πάλι γιατί τα ανεξίτηλα, υπερκόσμια θα ‘λεγα μουσικά ακούσματα του “Επιτάφιου” από τα παιδικά μου χρόνια, τοποθέτησαν την ποίηση του στο κεφάλι μου πολύ ψηλά, πολύ μακριά, πολύ έξω από τα ανθρώπινα μέτρα.
Σε κάθε περίπτωση, ο μεγάλος και πολυγραφότατος ποιητής Γιάννης Ρίτσος παραμένει για εμένα μία μάλλον άνεξερεύνητη χώρα – για αυτό και τόσο ενδιαφέρουσα! Λίγο ξέρω την επιφάνεια της, ελπίζω κάποτε να κατέβω και στα ενδότερα. Και οταν το πράξω, σίγουρα θα είναι από κάποιον όμορφο δρόμο, σαν τον πιο κάτω:
Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Μὲ τρομάζει ἡ ὀμορφιά σου. Σὲ πεινάω. Σὲ διψάω.
Σοῦ δέομαι: Κρύψου, γίνε ἀόρατη γιὰ ὅλους, ὁρατὴ μόνο σ᾿ ἐμένα.
Καλυμένη ἀπ᾿ τὰ μαλλιά ὡς τὰ νύχια τῶν ποδιῶν μὲ σκοτεινὸ διάφανο πέπλο
διάστικτο ἀπ᾿ τοὺς ἀσημένιους στεναγμοὺς ἐαρινῶν φεγγαριῶν.
Οἱ πόροι σου ἐκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ἰμερόεντα.
Ἀρθρώνονται ἀπόρρητες λέξεις. Τριανταφυλλιὲς ἐκρήξεις ἀπ᾿ τὴ πράξη τοῦ ἔρωτα.
Τὸ πέπλο σου ὀγκώνεται, λάμπει πάνω ἀπ᾿ τὴ νυχτωμένη πόλη μὲ τὰ ἠμίφωτα μπάρ,
τὰ ναυτικὰ οἰνομαγειρεῖα.
Πράσινοι προβολεῖς φωτίζουνε τὸ διανυκτερεῦον φαρμακεῖο.
Μιὰ γυάλινη σφαῖρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία τῆς ὑδρογείου.
Ὁ μεθυσμένος τρεκλίζει σὲ μία τρικυμία φυσημένη ἀπ᾿ τὴν ἀναπνοὴ τοῦ σώματός σου.
Μὴ φεύγεις. Μὴ φεύγεις. Τόσο ὑλική, τόσο ἄπιαστη.
Ἕνας πέτρινος ταῦρος πηδάει ἀπ᾿ τὸ ἀέτωμα στὰ ξερὰ χόρτα.
Μιὰ γυμνὴ γυναῖκα ἀνεβαίνει τὴ ξύλινη σκάλα κρατώντας μιὰ λεκάνη μὲ ζεστὸ νερό.
Ὁ ἀτμὸς τῆς κρύβει τὸ πρόσωπο.
Ψηλὰ στὸν ἀέρα ἕνα ἀνιχνευτικὸ ἑλικόπτερο βομβίζει σὲ ἀόριστα σημεῖα.
Φυλάξου. Ἐσένα ζητοῦν. Κρύψου βαθύτερα στὰ χέρια μου.
Τὸ τρίχωμα τῆς κόκκινης κουβέρτας ποὺ μᾶς σκέπει, διαρκῶς μεγαλώνει.
Γίνεται μία ἔγκυος ἀρκούδα ἡ κουβέρτα.
Κάτω ἀπὸ τὴ κόκκινη ἀρκούδα ἐρωτευόμαστε ἀπέραντα,
πέρα ἀπ᾿ τὸ χρόνο κι ἀπ᾿ τὸ θάνατο πέρα, σὲ μιὰ μοναχικὴ παγκόσμιαν ἕνωση.
Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Ἡ ὀμορφιά σου μὲ τρομάζει.
Καὶ σὲ πεινάω. Καὶ σὲ διψάω. Καὶ σοῦ δέομαι: Κρύψου.
(στην Ντανιέλα που λες και γράφτηκε γι’ αυτήν)
O Μαιος μας εφτασε!
May 1
Σερβιέτας Λαϊκη Ωδη
Mar 17
Λοιπόν, ένας στίχος που διάβασα στο καταπληκτικό site της Λώρης Κέζα, με ενέπνευσε και έγραψα την παρακάτω ωδή.
Οπως μπορούν να βεβαιώσουν πολλοί, είμαι ίσως ο πρώτος που έχει μιλήσει δημόσια για την δυνητική σχέση της σερβιέτας με την λογοτεχνία. Ε, πως μπορώ λοιπόν να μέινω ανεπηρρέαστος από τον ποιητικό στίχο:
«Οι σερβιέτες και τα προφυλακτικά/ Στα ρυπαρά ύδατα του Θερμαϊκού/ ό,τι πιο εκλεκτό/ Επιπλέει στο βούρκο/ Διατηρώντας τη θέρμη των σωμάτων».
(Ιωάννης Ιωάννου Βρεττός, “Των Σωμάτων” )
…..Ενεπνεύσθην!!
________________________
Σερβιέτας Λαϊκη Ωδη
Ακου να σου πω κυρ συγγραφέα,
λογοτεχνία και σερβιέτα πάν’ παρέα
Κι αν περνιεσαι μαγκας και γατονι σκετο,
με τις always να πουλησεις το βιβλιο σου, πακετο.
Και να φτιαξεις και ωραια logo:
“Για τις ημερες που δεν εχει σεξ, ας εχει λογο“.
“Για τις ημερες που δεν εχει σεξ, ας εχει λογο“.
Η, ας πούμε: “Μην λυπασαι στην περίοδο.
Στο βιβλίο μου θα βρεις μιαν άλλη δίοδο“.
Στο βιβλίο μου θα βρεις μιαν άλλη δίοδο“.
Και μ’ αυτα τα κολπα θα τα ‘κονομησεις
- αλλα και καινουρια τρεντ θα δημιουργησεις.
- αλλα και καινουρια τρεντ θα δημιουργησεις.
Φραγκα, ΤΙ-ΒΙ, διαφημιση, ολα δικα σου-
θες να μιλησω και για σεξ? Απλως φαντασου:
θες να μιλησω και για σεξ? Απλως φαντασου:
…χιλιαδες γκομενες, γυμνες, κόκα και καμα-σουτρα
- και ζήλεια οι κουλτουριαρηδες με ξυνισμένα μούτρα!!!
- και ζήλεια οι κουλτουριαρηδες με ξυνισμένα μούτρα!!!
______________________________
.….γιατί η ποίηση είναι καταφύγιο στις δύσκολες μέρες….
“Στο παρελθόν συνήθιζα να λέω ότι το 95% του χρόνου μου το ξοδεύω στο γράψιμο και ένα σκάρτο 5% στην προώθηση των βιβλίων μου. Μετά λύπης μου πρέπει να παραδεχθώ ότι σήμερα η αναλογία αυτή είναι 60/40 τουλάχιστο.
Δεν μπορώ πλέον να βασιζομαι μόνο στον εκδότη και τον ατζέντη μου. Η διαφήμιση δεν είναι άλλωστε η δουλειά τους. Δεν έχουν το χρόνο και τα χρήματα για αυτό, ούτε βέβαια το δημιουργικό πνεύμα που απαιτείται.
Η δουλειά αυτή είναι πλέον δικιά μας. Των συγγραφέων. Πάνε οι εποχές του χαρτοπόντικα-συγγραφέα που το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να μουτζουρώνει χαρτιά. Αν θέλουμε να δώσουμε στα λατρεμένα μας δημιουργήματα μία σοβαρή ευκαιρία να λάμψουν, πρέπει να βγούμε έξω, στον πραγματικό αδυσώπητο κόσμο, και να ουρλιάξουμε για αυτό.”
Αν έχουν απομείνει τίποτα περιστασιακοί επισκέοτες αυτού εδώ του μπλογκ, θα έχουν (μετά μεγάλης λύπης τους, είμαι σίγουρος!!!) διαπιστώσει ότι το λαμπρό πνεύμα του nuwanda πλέον απουσιάζει οριστικά(??).
Αυτό οφείλεται βασικά στην έλλειψη χρόνου λόγω παράλληλης υλοποίησης άλλων, υψηλοτάτου(!!!) ενδιαφέροντος οικογενειακών επιχειρηματικών πρότζεκτ – αλλά και σε έναν άλλο βασικότατο λόγο: στην βαρεμάρα που νοιώθω πλέον όταν η κουβέντα έρχεται σε θέματα παραδοσιακής λογοτεχνίας και στην γλυκανάλατη κριτική αυτης…
Πάντοτε με ενδιέφερε η μεγάλη, παγκόσμια κοινωνική εικόνα και οι μεταβολές αυτής – και όχι φυσικά η βαρετή καταγραφή σχολίων γύρω απλώς από το αν είναι καλό ή όχι ένα βιβλίο. Για περίπου δυο χρόνια το έβρισκα πολύ ενδιαφέρον να περνάω τις αιρετικές απόψεις μου χρησιμοποιώντας ως “μέσο” καλύτερα ή χειρότερα λογοτεχνήματα (που στο κάτω-κάτω αποτελούν κοινά σημεία αναφοράς της μεγάλης μαζας). Σήμερα, τον Μάρτιο του 2009, το βρίσκω τόσο ενδιαφέρον όσο “το να παρακολουθείς το χρώμα που στεγνώνει στον τοίχο!!”. Things change….
Επανέρχομαι όμως έτσι, ουρανοκατέβατα, γιατί διάβασα το “Killing Rommel” του Πρέσσφιλντ. Εντάξει, μου άρεσε – κυρίως γιατί με ενδιαφέρει η εποχή. Το βρήκα άλλωστε και καλογραμμένο, και ακριβές. Αλλού όμως είναι το κόλπο….
…ειναι στην φοβερή “εξομολογηση” του Πρέσσφιλντ (που δεν είναι και κατιμάς, έτσι δεν έιναι?) στο site του βιβλίου, απόσπασμα από την οποία παραθέτω στο ξεκίνημα του post.
Τι λέει με λίγα λόγια ο φοβερος κ. Πρέσφιλντ? Οτι οι εποχές άλλαξαν κι ότι, αφου είδε κι αποείδε όταν τα τελευταία του τρία βιβλία “came and went without anyone even knowing they were there”, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του!
Τι σημαίνει αυτό? Μα, πολύ απλά, ότι αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τα καλούδια της εποχής – internet, video, youtube, blogs!!! Διαβάστε:
“I’ll make three videos — a 30-second, a three-minute and a ten-minute. The :30 we’ll use as a TV commercial. We’ll post all three on YouTube and on my brand-new all-Rommel website. I’ll e-mail links to every book site and blog, every WWII fan site, every history, truck, weapon, dune buggy and hardware place on the web that I can find. I’ll use MySpace, I’ll use Facebook. Doubleday will post the videos on their own site; they use them with their sales force, with the chain bookstores. We’ll send them overseas. We’ll hope the pieces are fun enough or interesting enough that people will click the Send to a Friend button.”
Θεός ο Πρέσφιλντ? Και που είστε ακόμη…
“Are you a writer? Does this fix sound familiar to you? Feel free to use me as the parakeet in the coal mine. Do it better and smarter than I did. Say you’ve got a cookbook coming out. Why not rent a stage-set like Emeril’s or Rachael Ray’s and shoot a three-minute video for YouTube, with you whipping up your trademark dish? Got a celebrity friend? Rope her or him into appearing with you. That’s entertainment!”
Να τα διαβάζουν αυτά οι εγχώριες λογοτεχνικές ντίβες με τις ξυνισμένες φάτσες και τα ψευτο-αριστερά προφίλ, που νομίζουν ακόμη ότι κάτι κάνουν επειδή τεμπελχανιάζουν καπνίζοντας το τσιμπούκι τους στο Φίλιον και γράφοντας παπαριές (“λογοτεχνικούς αυνανισμούς” που λεέι κι ο Κονιδάρης)!!!! Και που, αν τους βγάλεις στα προβλήματα της πραγματικής ζωής, θα πάθουν πάρκινσον και αλτσχάιμερ πακέτο μέσα σε μιά ώρα!!!
Και ξέρετε και για ποιόν ακόμη λόγο είμαι πολύ χαρούμενος? Μα γιατί, εγώ, αυτά τα έλεγα τον Νοέμβριο του 2006!!! Τί έλεγα?
“Απαραίτητο εργαλείο για την υλοποίηση μιας οποιασδήποτε διεθνούς στρατηγικής είναι πλέον το web. Αρκετοί νέοι έλληνες συγγραφείς έχουν ήδη ανοίξει πολύ όμορφα blogs και μπράβο τους. Το επόμενο βήμα σαφώς και θα μπορούσε να είναι ένα αγγλόφωνο blog (ή άλλη γλώσσα κατά περίπτωση) και η σταδιακή δημοσίευση μικρών μεταφρασμένων κειμένων ως teasers. Επίσης θα μπορούσε να είναι η εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που δίνουν το u-tube και το myspace, το podcasting και το videocasting (σας φαίνεται πολύ παράξενο ένα βιντεάκι με τον συγγραφέα να διαβάζει κομμάτια από το έργο του – ή ένα πρωτότυπο trailer που θα διαφημίζει έξυπνα το βιβλίο?)”
Είμαι Θεός, το ξέρω!!
Καλός μαθητής ο φουκαράς ο Στήβεν!!! (ρε μπας και με αντέγραψε, να ζητήσω δικαιώματα? 
)
…τι “ξεφυσίδια” που είμαστε όλοι ρε γαμώτο, να τους ανεχόμαστε….
“Τα λάφυρα της Γιάλτας” του Μάικλ Ντομπς. Πωπω τι βιβλίο, με κάτι αρχίδια να….
Ο συγγραφέας γράφει την δική του εκδοχή για το πως εξελίχθηκε η διάσκεψη που μοίρασε τον κόσμο. Παιρνει τους 3 ηγέτες & τους συν αυτώ και τους “ξεσκίζει” στην κυριολεξία. Αναδεικνύει μαεστρικά εμμονές, πάθη, τακτικές, φόβους, μετατρέπει τα ιερά τέρατα σε ανθρώπους της διπλανής πόρτας.
Συγκλονιστικό το αποτέλεσμα για τα γούστα μου, ανασύνθεση ψηφίδα-ψηφίδα της ιστορίας μέ μοναδικό υλικό την α-τελή (και α-σθενή) ανθρώπινη φύση.
Δεν με ενδιαφέρει πόσο κοντά στην πραγματικότητα είναι το τελικό αποτέλεσμα, γουστάρω τρελά που αυτός ο ανθρωπάκος δεν φοβάται να μεταχειριστεί τα πιο επικίνδυνα υλικά για να στηρίξει τα πιστεύω του.
Ποιά έιναι αυτά? Μα ότι ο Ουίνστων, against all odds, έκανε το καλύτερο που μπορουσε σαν πατριώτης και σαν άνθρωπος στην Γιάλτα. Οι άλλοι δύο όμως, που τα είχαν ήδη ψιλοβρεί, τον αγνόησαν – το κρίμα στο λαιμό τους…
Τρομερό βιβλίο, απο αυτά που με κάνουν να ξαναπιστεύω στην δύναμη των λέξεων.
Respect Mr. Dobbs, you certainly deserve to wear writer’s pants….
Πέτα την πατάτα….
Dec 2
Ποσο κακό είναι να ασχολεισαι με κατι που δεν το θέλεις….
“Εδιωξαν” που λες οι μέτοχοι της ΑΕΚ τον κοντό, άρχισαν να αντρεπουν μία μία τις επιλογές του, ξεκίνησαν να επενδύουν και πάλι ”στην ΑΕΚ της καρδιάς” (Ντούσαν, Νικολάου, Μανωλάς, γήπεδο στην Νέα Φιλαδέλφεια, καλές σχέσεις με ερασιτεχνική).
Και πάνω που λές “α, οι άνθρωποι τουλάχιστο έχουν μία στρατηγική, θέλουν να συσπειρώσουν τον κόσμο γύρω από τα παραδοσιακά σύμβολα”, σου φέρνουν πρόεδρο τον Κιντή!! (και αν δεν δεχόταν λέει αυτός η εναλλακτική ήταν ……..Ακης Κοσώνας!!!!!!!!!!!!!!!!)
Τι λέτε ρε?
Καλός και άγιος ο Κιντής, μανούλα για χρηματοοικονομικές λαμογιές, αλλά πρόεδρος? Αυτός δηλαδή θα “κράξει” τους διαιτητές όταν χρειαστεί, θα εμπνεύσει τον κόσμο, θα βάλει χοντρό χέρι στους παίκτες, θα στηρίξει τον Μπάγιεβιτς χτυπώντας τον ενθαρρυντικά στην πλάτη? ο κύριος “και ο Κόκκαλης να μας δώσει λεφτά στον μπούτσο μας?”
Η θέση του προέδρου της ΑΕΚ χρειάζεται πιο πολύ το σύμβολο παρά την ουσία (ειδικά την στιγμή που έχεις άλλον εξειδικευμένο διευθύνοντα σύμβουλο, τρεις (!!) αντιπροέδρους, υπέυθυνους εταιρικής ευθύνης και επικοινωνίας, τεχνικό διευθυντή με βαριά παπάρια και έναν πανίσχυρο προπονητή με το επιτελείο του).
Εγώ λοιπόν λέω ότι οι αξιότιμοι κύριοι μέτοχοι προφανώς έχουν χάσει την μπάλα, big time. Είναι πελαγωμένοι και απελπισμένοι, δεν ξέρουν τι να κάνουν με την ΑΕΚ και προσπαθούν να πετάξουν την “καυτή πατάτα” ο ένας στον άλλον…
Τι θα τους πρότεινα εγώ να κάνουν?
1. Να γλείψουν και να παρακαλέσουν τον μελ-μελ να γυρίσει το συντομότερο (υπάρχει άλλος?), να του πουλήσουν όσο-όσο με discount και με options (αν έλθουν μελλοντικά κέρδη).
2. Να ξεκινήσουν μαζί του πανενωσίτικη σταυροφορία για επιστροφή στην Νεα Φιλαδέλφεια, ομοψυχία και εθνική ενότητα (βοήθεια μας).
3. Και, αν καταφέρουν με όλα αυτά να ξαναζεστάνουν πραγματικά τον κόσμο και δημιουργηθεί momentum, να προχωρήσουν άμεσα σε μεγάλη άυξηση κεφαλαίου με αποκλειστικούς συμμετέχοντες τους απλούς φιλάθλους (100 ευρώ η μία μετοχή). Εστω και με πέντε χρόνια καθυστέρηση…
Μελ-μελ 51%, 49% κόσμος+ερασιτεχνική, Ντούσαν προπονητής και γήπεδο στην Φιλαδέλφεια (υπάρχουν τρόποι, ουυυυ….).
Ενότητα και παλιγγεννεσία, μήπως και σώσουμε τα περασμένα μεγαλεία.
Αλλιώς φοβάμαι ότι θα έχει πολύ ξύλο το έργο….
ΥΓ. Για να δεσει το κειμενο και με τα δικά μας τα χωράφια, θα έλεγα στους διοικούντες να ξανασκεφτούν την θέση του προέδρου. Μήπως θα ήταν καιρός να δοκιμάσουν κάποιον πνευματικό άνθρωπο? ………..Τον φίλτατο ενωσίτη ποιητή Γιώργο Μαρκόπουλο πχ, που θα απήγγελνε και δυο ωραίους στίχους καταγγελοντας τον διαιτητή όταν δεν θα μας έδινε το πέναλτυ…..
“Μερες Αλεξάνδρειας” του Δημήτρη Στεφανάκη.
Γλαφυρο, περιγραφικό, καλύπτει την διαδρομή της πόλης απο τις αρχές του εικοστού αιώνα έως τα ’60s.
Ωραίοι χαρακτηρες (κυρίως στο πρώτο μισό), ατμόσφαιρα, πολυσυλλεκτικότητα. Μεγάλο όμως, πολύ, κουραστικό στα σημεία.
Ξυπνάει μνήμες, ξύνει πληγές. Δίνει και ένα ωραίο μάθημα: τα πράγματα σπανίως είναι όπως φαίνονται, τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή. “Γρηγορείτε!!” που λέει κι ο πάτερ…
Αξίζει να διαβαστεί. Δίνει όμορφες εικόνες, διδάσκει έμμεσα ιστορία και αφήνει γλυκειά πίκρα στο τέλος (χαρακτηριστίκό της πόλης?)
Την εποχή που η Citi απολύει 75,000 εργαζομενους και η Daewoo δίνει ένα Matiz δωρο με κάθε 4χ4, το Βook Attack συντασσεται με τον συμπασχοντα λάο. Κάτω η ακρίβεια, βιβλιοπαρουσιάσεις σε 99 λέξεις μόνο…..
———————————————————————–
Επανακυκλοφόρησε ο Ελευθερουδάκης τα Απομνημονευματα της Ελένης Βλάχου (4 βιβλία).
Πνεύμα αιρετικό (κοινώς έκανε πάντοτε του κεφαλιού της) η Βλάχου, τα κείμενα της αποτυπώνουν την σύγχρονη ιστορία της χώρας μέσα από γερή δόση κοσμοπολιτισμού και με εσάνς υψηλού κουτσομπολιού.
Πρόσωπα και γεγονότα ειδωμένα «αφ’ υψηλού», ειρωνικά ή σκωπτικά (η παραδοσιακή εξουσία του τύπου), δίκαια όμως νομίζω σε γενικές γραμμές. Βαρετή ώρες-ώρες η ανάγνωση λόγω στυλιζαρισμένου ύφους, ποτέ βαρετά όμως τα τεκταινόμενα και οι μαρτυρίες.
Ωραία βιβλία για διακοπές ή χαλάρωμα, ωραίος τρόπος να μάθουν τα πολύ νέα παιδιά εύκολα την νεώτερη ιστορία (κάπου μεταξύ κουμ-καν, ίντριγκας και βασιλικών δεξιώσεων).
Η άποψη μου για το καινούριο βιβλίο του Νίκου Θέμελη “Οι Αλήθειες των Αλλων”:
Αγαπητέ κ. Θέμελη, σας θερμοπαρακαλώ μην καθυστερείτε άλλο την συγγραφή της δικής σας “Νεώτερης Ιστορίας του Ελλαδικού Χώρου (1700-2000)”. Ειλικρινά, πιστεύω ότι αυτό θα είναι η μέγιστη προσφορά σας στον τόπο και στους κατοίκους του.
Αγαπητέ κ. Θέμελη, σας θερμοπαρακαλώ μην καθυστερείτε άλλο την συγγραφή της δικής σας “Νεώτερης Ιστορίας του Ελλαδικού Χώρου (1700-2000)”. Ειλικρινά, πιστεύω ότι αυτό θα είναι η μέγιστη προσφορά σας στον τόπο και στους κατοίκους του.
Αγαπητέ κ. Θέμελη, σας θερμοπαρακαλώ μην καθυστερείτε άλλο την συγγραφή της δικής σας “Νεώτερης Ιστορίας του Ελλαδικού Χώρου (1700-2000)”. Ειλικρινά, πιστεύω ότι αυτό θα είναι η μέγιστη προσφορά σας στον τόπο και στους κατοίκους του.
Αγαπητέ κ. Θέμελη, σας θερμοπαρακαλώ μην καθυστερείτε άλλο την συγγραφή της δικής σας “Νεώτερης Ιστορίας του Ελλαδικού Χώρου (1700-2000)”. Ειλικρινά, πιστεύω ότι αυτό θα είναι η μέγιστη προσφορά σας στον τόπο και στους κατοίκους του.
Αγαπητέ κ. Θέμελη, σας θερμοπαρακαλώ μην καθυστερείτε άλλο την συγγραφή της δικής σας “Νεώτερης Ιστορίας του Ελλαδικού Χώρου (1700-2000)”. Ειλικρινά, πιστεύω ότι αυτό θα είναι η μέγιστη προσφορά σας στον τόπο και στους κατοίκους του.
Ελπίζω να τα βρήκατε ενδιαφέροντα.
“Μαθαίνουμε, μαθαίνουμε…”
Nov 22
Διαβάζω σημερα 22/11/08 στο www.sportdog.gr :
“…η αποχώρηση του Ντέμη από τον προεδρικό θώκο του συλλόγου και τυπικά, είχε τη δική της, ξεχωριστή σημασία. Ο παλαίμαχος άσος μάζεψε τα πράγματά του όσο πιο γρήγορα μπορούσε σε ένα ιδιαίτερα φορτισμένο συγκινησιακά κλίμα και λίγο πριν φύγει από το κτίριο που ο ίδιος διάλεξε για να στεγαστεί η ΠΑΕ, ζήτησε από τους υπαλλήλους να συγκεντρωθούν για να τους μιλήσει.
«Ήρθε η ώρα να φύγω. Η αλήθεια είναι ότι θα κάνετε καιρό να με ξαναδείτε. Σας ευχαριστώ όλους για όσα κάνατε όλα αυτά τα χρόνια», είπε ο Νικολαίδης, με εμφανή διάθεση να μείνει μακριά από την ομάδα το επόμενο διάστημα…”
Αχ βρε Ντέμη…. όταν έπρεπε να επιλέξεις, αντί για είκοσι χιλιάδες μικρομετόχους προτίμησες δέκα λεφτάδες και τους είκοσι χιλιάδες διάλεξες να τους έχεις ΜΟΝΟ πελάτες.
Δυστυχώς, επικράτησε η ατάκα “...μην είστε μαλάκες, και ο Κόκαλης να μας δώσει λεφτά στον μπούτσο μας, θα τα πάρουμε….“.
Πες μου εσύ σήμερα, ποια γενική συνέλευση είκοσι χιλιάδων μετόχων θα τα “έβρισκε” ποτέ με τον μελμελ, θα σε “έδιωχνε” από το δημιούργημα σου και θα έφερνε πίσω τον Ντούσαν “γλείφοντας” την ορίτζιναλ….
“Μαθαίνουμε, μαθαίνουμε” (??) που θα ‘λεγε κι ο Στάλιν…
