“Είκοσι τρεις μαγικές εικόνες, είκοσι τρεις καταδύσεις στην Κωνσταντινούπολη της δεκαετίας του ’60, όπως την κατέγραψε ένα “τρίτο” μάτι, αυτό του John Freely, και την αποτύπωσε ο εκπληκτικός φακός του Σεντάτ Πακάι“ περιλαμβάνει το υπέροχα ποιητικό βιβλίο “Εικόνες από την Πόλη” που εκδόθηκε στα ελληνικά πέρυσι από τις εκδόσεις PRINTA.
Οσοι έχετε επισκεφθεί πραγματικά την Πόλη και έχετε καταφέρει να αφεθείτε στην μαγεία της (πέρα φυσικά από τουριστικές ατραξιόν και οράματα χαμένων πατρίδων), ίσως και να συμφωνήσετε μαζί μου ότι πρόκειται για το ωραιότερο μέρος της γης. Το πέρασμα των χρόνων βέβαια και ο αναπόφευκτος “εξευρωπαϊσμός” αλλοίωσαν με γοργούς ρυθμούς την γραφικά “πολύχρωμη” ανατολίτικη ατμόσφαιρα, ευτυχώς όμως υπάρχουν τα παλιά κείμενα και οι παλιές φωτογραφίες και μας βοηθούν ακόμη λίγο να ονειρευόμαστε.
“…..ο Freely, ένας από τους τελευταίους αναγεννησιακούς περιηγητές, σκιαγραφεί την Πόλη και, άθελα του, σκιαγραφείται και ο ίδιος. Με μεγάλη μαεστρία κάνει ισάριθμα αντιστικτικά φλας μπακ στην εποχή του Οθωμανού περιηγητή Εβλιγιά Εφέντη, παρεμβάλλοντας αποσπάσματα από τις “Ταξιδιωτικές αφηγήσεις” του που ολοκληρώθηκαν το 1680. Οι αφηγήσεις διαδέχονται η μία την άλλη και η χρυσή εποχή της οθωμανικής πρωτεύουσας αναδύεται παράλληλα με το οδοιπορικό στην ασαφή αυτή περίοδο του “εκσυγχρονισμού”, που η Πόλη αρχίζει σιγά σιγά ν’ απεκδύεται τ’ ανατολίτικα φορέματα της, για να ντυθεί το σύγχρονο ρούχο της Δύσης. Γλαφυρές, ιμπρεσιονιστικές, σουρεαλιστικές στην αντικειμενικότητα τους ιστορίες ενός κοσμοπολίτη με γούστο και πνεύμα, απελευθερωμένες από το βάρος της συναισθηματικής φόρτισης που υποβάλλουν τα σχολικά εγχειρίδια στις δύο πλευρές του Αιγαίου, μας μεταφέρουν εικόνες, μυρωδιές, φωνές και αναμνήσεις από έναν κόσμο άλλο, κι όμως οικείο. Αυτοτελή παραμύθια της Χαλιμάς, μας μεταφέρουν αυτούσια τη χαρά των συνειρμικών ανακαλύψεων, καθώς τον ακολουθούμε στις είκοσι τρεις περιπλανήσεις του, μια μέρα, έτσι, χωρίς πρόγραμμα.”
Το βιβλίο απέχει πολύ απο το να χαρακτηριστεί σύγχρονο. Οι περισσότερες σκηνές που περιγράφονται στις σελίδες του έχουν εξαφανιστεί ανεπιστρεπτί εδώ και πολλά χρόνια. Read the rest of this entry »
* Ιταλία, μετά το γάμο, κανονικά θα πρέπει να πω μετά το διαζύγιο και με την άδεια της… αστυνομίας. Εντολή μαμάς “για να ξεχάσω”. Στα πράσινα νερά της Βενετίας, κόντεψα να πάθω ανακοπή. Εντέλει μπορεί να σε σκοτώσει η ομορφιά. Ακόμα θυμάμαι τον τίτλο στο ρεπορτάζ: “Στο γκέτο της Φεράρα”. Το άλεφ στο παλάτσο των Βοργία, ως Λουκρητία. Τον πόντιο Μπόγκαρτ. Την απεγνωσμένη κραυγή της Μάρως “μόνο πόντιος είναι, λενούλι!” Ανυπότακτος γαρ δεν μπορούσε να πατήσει Ελλάδα να με δει. Πήγα, ήρθα, πήγα, ήρθα… Όταν ήρθε είχα κουραστεί. Ψέματα λέω. Υπήρχε κι άλλη. Κι εγώ απεχθάνομαι τον συνωστισμό. Φεύγω πάντα. Ακόμα κι όταν εκείνος δεν το έχει καταλάβει.
ολίγον να εισακουστώ.
* Αμοργός. Ζαν Ντ’ Αρκ ν’ ακούω φωνές. Για κείνη τη χώρα που θυμίζει θιβετιανό χωριό και στα Θολάρια για το γέρο λυράρη. Για το φινάλε στο “Αναζητώντας τη Μαρία” αν και η Φωτεινή επέμενε πως ήταν…
παντού. Και πάντοτε επιστρέφω. Σε ό,τι πιο πολύ αγαπώ.
* Κέρκυρα, Ρόδος, Νέα Μάκρη. Κι από τον Μάκη στην Τίτσα και στο Θεό. Γαζούλα θεραπευτική. Τα “ναυαγοσωστικά μου”. Κι από το Καβαλιέρι, στο ALS, στις εκατό χουρμαδιές για ν’ αντέχω. Το αίνιγμα που, τελικά, δεν θα λυθεί ποτέ. Το “φεύγα” που πάντοτε έχει επιστροφή και πάντα μόνη Για να τα δω τα σπουδαία. Διότι πάντοτε στα μεγάλα βαδίζουμε μόνοι. Και πάντα με την τσάντα γεμάτη με όλα τα αξεσουάρ: διαβατήριο, ταυτότητα και την… καρδιά μου. Πού ξέρεις πότε θα σε καλέσει η λύση!
