Ξέρετε, όταν ξεκινάω να διαβάσω ένα βιβλίο ελληνικής λογοτεχνίας πάντοτε προσδοκώ να ανακαλύψω κάτι φρέσκο, κάτι διαφορετικό, κάτι που θα με ενθουσιάσει πραγματικά. Δεν με πτοεί το γεγονός ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει σπάνια. Ευτυχώς άλλωστε, τα περισσότερα έργα ελλήνων λογοτεχνών διαβάζονται μέσα σε 2-3 ώρες το πολύ….
Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν διάβασα τους ”Χάρτες” του Θόδωρου Γρηγοριάδη, βιβλίο που απαρτίζεται από πολλές μικρές, ασύνδετες ιστορίες μιας ομάδας ανθρώπων, ανα την Ελλάδα. Οποιος ενδιαφέρεται για αναλυτική κριτική ας διαβάσει το ωραίο κείμενο του Δημήτρη Αθηνάκη. Εγώ θέλω να πω δυο απλά πράγματα για το βιβλίο και τον συγγραφέα:
1. Είναι σαφές ότι ο Γρηγοριάδης έχει πράγματα να μας πει. Ο ρεαλιστικός τρόπος που δομεί τις ιστορίες του, η λιτή γραφή και η αφαιρετική του λογική φτιάχνουν ένα σύνολο άξιο λόγου, ικανό να μιλήσει στην ψυχή του αναγνώστη.
2. Παρ’ όλα αυτά όμως, εγώ το βιβλίο δεν το χάρηκα. Οι περισσότερες ιστορίες αποδείχθηκαν μάλλον “βαριές¨για τα γούστα μου, με χάλασαν. Θέλεις οι τραγικοί ήρωες, θέλεις ο περιρέων κυνισμός και η κοινωνική αδικία που υφέρπει, όλα αυτά μου άφησαν μια πικρή γεύση. Βέβαια, καλύτερα πικρή γεύση παρά καθόλου γεύση. Συμφωνώ. Read the rest of this entry »
