Συσπειρωμένη στις φαρδιές λαγόνες,
η Πόρσε κοιτάει τον ποιητή.

Σφίγγα, αρχαία τίγρη της βίας, τώρα σιωπηλή, αλλά
με διάτορους εκκεντροφόρους να μαστιγώνουν την σιγή
μεγάλη συνουσία κυλίνδρων με πιστόνια – φλάουτο
άπειρων πλήκτρων, μεταλλική μουσική,
τι, ατσάλινη εσύ, τέλεια, καραδοκείς
εμένα τον ατελή;

Συσπειρωμένη στις φαρδιές λαγόνες,
η Πόρσε κοιτάει τον ποιητή.

Ένωση μυστική, αμάλγαμα τέχνης και βίας,
άγρια στις ευθείες, κεντρόφυγη κεντρόμολη, χορεύοντας στις στροφές,
σκληροί επιβήτορες, στυγνοί, ασκήτεψαν
στη μάθηση της πειθαρχίας κοντά σου. Όμως γιατί
διπλοκάπουλη, σιωπηρή, παραμονεύεις
εμένα τον ενδεή;

Συσπειρωμένη στις φαρδιές λαγόνες,
η Πόρσε κοιτάει τον ποιητή.

Έτσι λοιπόν ο φθαρτός γίνεται άλλος
στο μέταλλο. Όταν τραγουδάς
επτά χιλιάδες στροφές στο άπειρο
διχοτομώντας το τοπίο με ακρίβεια νυστεριού,
αλλάζοντας την μάζα σε ενέργεια, την ενέργεια
σε δύναμη, σε κίνηση, σε ομορφιά,
ξεχνώ την νύχτα και την ένδεια του Καλού.
Ομολόγησα. Τι άλλο περιμένεις
από εμέ τον υποτελή;

Συσπειρωμένη στις φαρδιές λαγόνες,
η Πόρσε κοιτάει τον ποιητή.

(O ποιητής και η Porsche του Νίκου Δήμου)

———————————-

….και η βιωματική προσέγιση του ποιήματος με ενα Subaru STI από τον καλό διαδικτυακό φίλο Γιάννη (http://trcoff.blogspot.com/

….γιατί η αντίσταση δεν έχει όρια!

…ένα εξαιρετικό παλαιό κείμενο του Νίκου Δήμου

(διαβάζεται και ως προέκταση του Μαμαλούκειου ποστ και του Νουβάντειου διηγήματος)

———————————

ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ πως ορισμένοι άνθρωποι νιώθουν απόλαυση οδηγώντας αυτοκίνητο. (Ενώ κανείς δεν νιώθει κάτι όταν κινείται με ασανσέρ).

Είναι επίσης γεγονός πως και ένας θεατής μπορεί να νιώσει απόλαυση παρακολουθώντας έναν καλό οδηγό να κάνει μία άψογη ειδική διαδρομή – ή ένα γύρο στην Monza. (Ενώ δεν νιώθει τίποτα βλέποντας το τρόλεϊ να εκτελεί το δρομολόγιό του).

Φαίνεται λοιπόν ότι η αυτοκίνηση μπορεί να είναι πηγή απόλαυσης. (Προσοχή: διαχωρίζω την απόλαυση της αυτοκίνησης-δράσης από την απόλαυση του αυτοκινήτου-αντικειμένου. Για την δεύτερη, που μπορεί να είναι από φετιχισμός μέχρι τεχνογνωσία, έχουμε μιλήσει – και θα ξαναμιλήσουμε).

Γιατί όμως να είναι απόλαυση η κίνηση με αυτοκίνητο; Read the rest of this entry »

(στην Daniela που αγαπω και παραδόξως με ανέχεται…)

….Γεννηθηκε στο μικρό ορεινό χωριό των τριακοσίων κατοικων το 1970. Μεγάλωσε βιώνοντας την αφόρητη πλήξη της ελληνικής επαρχίας – ίδια πρόσωπα, ίδια μέρη, ίδια αστεία. Καθωσπρεπισμός και συντήρηση παντού. Βαρεμάρα. Και δουλειά πολλή.

Η οικογένεια του τυπικά αγροτική. Χωράφια και ζώα, λάδι και πορτοκάλια. Ενα μικρό ταβερνάκι που δούλεψε ο πατέρας του μερικά καλοκαίρια ήταν μια κάποια διέξοδος – τα σαββατοκύριακα έρχονταν οικογένειες που έμεναν στην Αθήνα και παραθέριζαν στο «χωριό». Τότε πρωτοείδε δύο πράγματα: γυναίκες ντυμένες θηλυκά (στο χωριό όλες ήταν με το μαντήλι στο κεφάλι) και σπορ, αεροδυναμικά αυτοκίνητα (στο χωριό είχε μόνο αγροτικα και ένα ταξί οπελ ρεκορντ).

Δεν ξέχασε ποτέ όταν, οκτώ χρονών, πρωτοείδε μια πορσε 911. Κυπαρισσί με ασημί ζάντες και μαύρα δέρματα. Ενα νεαρό ζευγάρι, χαμένο στους ορεινούς δρόμους, σταμάτησε στην ταβέρνα να ρωτήσει. Ηπιαν και δυο πορτοκαλάδες. Τι μαγική στιγμή ήταν αυτή, όταν προσέχοντας μην τον δουν, χάιδεψε απαλά τα ηδονικά καπούλια του αυτοκινήτου. Αξέχαστη μέρα…

Οποτε τους έβρισκε, με χίλια ζόρια, αγοραζε Read the rest of this entry »