Πότε λοιπόν θε να γενεί
η Δευτέρα Παρουσία?
για την Ελλάδα νοιάζομαι,
ποιος χέζει την Ασία!
Πότε λοιπόν θα σηκωθούν
νεκροί από τους τάφους,
ν’ ανέβουνε στους ουρανούς
ν’ αρχίσουνε τους μπάφους?
Φαντάζομαι τι θα συμβεί
μεσ’ στα νεκροταφεία,
συνωστισμός και ταραχή,
μεγάλη φασαρία!
Δυο-δυο, τρεις-τρεις, όλοι μαζί,
θα βγαίνουν απ’ το μνήμα
οι παπουδοκεράδες μας
και θ’ αρμενίζουν πρίμα,
πετώντας προς τους ουρανούς,
ωσάν τα μπαλονάκια,
λευκά και ροζ φαντάσματα,
που παίζουν τα παιδάκια.
Και δε φοβούμαι τίποτε,
παρά μη τσακωθούνε
όσοι ‘χανε διαφορές
και τις εθυμηθούνε.
Ή, ποιος θ’ ανέβει πιο ψηλά,
πιο γρήγορα, πιο πρώτα,
κι αρχίσουνε οι αγκωνιές
και σκαν’ τα βαρελότα!
Πάλι καλά το δηλαδή
που κάποιοι τροχονόμοι
θα ‘ναι θαμμένοι, δε μπορεί,
σε κάθε νεκροδρόμι,
και πιάσουν τη σφυρίχτρα τους
και ΄ρθουν να βάλουν τάξη,
κάθε νεκρό ντανιάσουνε
ως να ‘τανε αμάξι.
Φαντάζομαι, παράδειγμα,
τι θα γενεί στο πρώτο,
τσ’ Αθήνας το παλιότερο
νεκροταφείο, γαμώτο..
.. που ‘ναι θαμμένοι όλ’ οι τρανοί
λεφτάδες και γουρούνια,
όσοι τον εδουλεύανε
τον κόσμο, με τα μπούνια!
Θα μπλέξουνε πολιτικοί,
ποιητές με στρατιώτες,
παπάδες με κομμουνιστές,
βασιλικοί με χιώτες!
Φαντάζομαι τον Παλαμά
ωδές να απαγγέλει,
και τον Τσιτσάνη από κοντά
να γρατζουνάει το τέλι,
ενώ ο γέρος του Μωρηά
θα αγριοκοιτάζει,
και η παλιο-Τσαλδάραινα
φόνους θα ετοιμάζει.
Να ‘σου και οι κομμουνιστές,
συμβούλιο καλούνε,
επιτροπή να βγάλουνε
να πει πως θ’ ανεβούνε.
Γιατί, δε πα να ‘σαι γνωστός
κομμουνιστής με θέσεις,
μόνο εάν η κεντρική
το ΄πει, μπορείς να χέσεις!
Στην άλλη άκρη, να, θωρώ
την μπάνικη Μελίνα,
φαντάρους, ναύτες, χορευτές
μάγκες με καπαρντίνα,
να ‘χει μαζέψει γύρω της
κι αυτή, με μια σημαία,
σ’ ‘ένα σκαμνί να κάθεται
να κάνει την ωραία!
Και πίσω της, σε μια γωνιά
να ‘σου κι οι παπατζήδες,
Ο Γιώργος κι ο Αντρίκος του
τσακώνονται, τους είδες?
Ο Μάνος να τινάζεται
σκόνες να ρίχνει κάτω,
ο Χορν να ψάχνει φάρμακα,
κι οι δυο μαζί τον Γκάτσο!
Ο Τσάτσος, να, τεντώνεται
να φτάσει τον Σεφέρη,
κάτι για να του πει στ’ αυτί
με μια ξανθιά απ’ το χέρι!
Και μεσ’ στην αναταραχή
και την βαριάν αντάρα,
Πλαστήρας, να, σηκώνεται
και βγάζει την σπαθάρα!
Και κάθοντ’ όλοι μονομιάς
σούζα, σαν αλογάκια,
και ευθύς τους βάζει σε σειρά
ωσάν τα στρατιωτάκια,
και μπαίνει μπρος ο Αρχηγός
ο Μάυρος Καβαλάρης,
και πίσω ολ’ τα φαντάσματα
κι ο κάθε χλεμπονιάρης,
και πάνε προς τον ουρανό
πετώντας και γελώντας,
που έχει ανοίξει εις τα δυο
χτυπώντας και βροντώντας,
και στην κορφή του κάθεται
ο μέγας αγιοκρίτης,
ο πανταχού παρών Θεός,
ο τσίφτης, ο μαγκίτης.
«Καλώς τα πουλάκια μου»
λέει και τρίβει χέρια,
«ελάτε που σας θέλω εγώ
γιατί έχω νταλαβέρια,
πολλοί εμαζευτήκατε
εις τα νεκροταφεία,
χώρους δεν έχουν οι εκκλησιές
κι αδειάσαν τα ταμεία,
και θέλουν κάτι άπιστοι,
κηδείες για να πάψουν,
να καίνε λένε τους νεκρούς
και όχι να τους θάψουν.
Μα εγώ που είμ’ ο άρχοντας
του κόσμου, ο κυβερνήτης,
δεν δίνω το δικαίωμα
ο πάσα έν’ αλήτης
να αποφασίζει εν λευκώ
για τα συμφέροντα μου,
για αυτό και αποφάσισα
να κάνω τα δικά μου!
Τα άδειασα λοιπόν και ‘γω
ολ’ τα νεκροταφεία,
χώρος πολύς τώρα να μπουν
χιλιάδες τα μνημεία!
Να ‘χουν-οι παπάδες μου δουλειά
για άλλα χίλια χρόνια,
για να κρατήσει η φάμπρικα
του κόσμου τούτου, αιώνια.
Και σας που σας εμάζεψα
όλους εδώ, πακέτο,
λέω να σας εδώσω μια,
ντουγρού στο καμινέτο
που έχει στήσει εδώ πιο πα’
ο θειος μου ο Βελζεβούλης,
και βγάζει τον καλύτερο
καπνό, της πλάσης ούλης!
Να ‘χομε να καπνίζομε
μπάφους και τσιγαράκια,
εγώ, ο γιος μου κι η Μαριώ,
κι ούλα τα χανουμάκια,
αγίοι, αγγέλοι και γριές
οσίες και μαρτύροι,
που μ’ υπηρέτησαν καλά
και τώρα έχουν χατήρι.
Γιατί, εμείς, όλοι εδώ,
πάντα καλοπερνούμε
μα που δεν έχει δυστυχώς
χώρο να σας δεχτούμε!
Και τη δική μας τη βολή
να ‘χάσομε, δε θέμε!
Γιατί, πιο πρώτοι ήρθαμε
και το σωστό, το λέμε.
Πάτε, λοιπόν, καϋμένοι μου
κι εσείς με τη σειρά σας,
λίπασμα για να γίνετε, και
σκόνη. Κι αν-στα-όνειρα σας,
είδατε,
παράδεισο πως φέρνω,
λάβετε την συγγνώμη μου,
λυπάμαι, κι ας φουμαίρνω.
Παράδεισος είναι, σωστά,
μα δεν είναι του κόσμου.
Για πάρτη μου τον κράτησα
και καναν’ αυλικό μου!
Ε, τι να κάνομε παιδιά,
γεμάτη αδικία
το ξέρομε, ειν’ η ζωή
σε κάθε ηλικία!
Εμένα κάνανε θεό,
προτού χιλιάδες χρόνια.
Μα ‘γω είμ’ ένα κάθαρμα –
άσε που ζω αιώνια!
Ούλοι την επατήσατε,
λοιπόν, μπράβο και γεια σας,
και πίνω κι ένα τρίφυλλο
τσιγάρο στην υγειά σας!»
