μια που εφέτος διανύουμε το “τηλεοπτικό έτος Καραγάτση”, γράφω τα παρακάτω ως μικρό φόρο τιμής σε έναν απο τους πλεον αγαπημένους μου Ελληνες συγγραφείς
——————–
Οι περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουμε την ζωή ως κάτι πολύ-πολύ σοβαρό. Αγχος, νευρα, δουλειές….. Υπάρχουν και λίγοι όμως που την απολαμβάνουν στην “σωστή” της (κατ’ εμέ) διάσταση: μια τεράστια φάρσα μας έκανε ο Θεός(?) στέλνοντας μας στην ζήση αυτή, ε, ας διασκεδάσουμε τουλάχιστο….
Λοιπόν, νομίζω οτι ο Μ. Καραγάτσης ήταν ένας απο αυτούς τους τελευταίους.
Αντιδογματικός, ανοιχτόμυαλος, πολυπράγμων, ευζωιστής, παθιασμένος οπαδός του ωραίου. Ποτέ δεν θεώρησε τον εαυτό του ειδήμονα σε τίποτα, ίσως για αυτό τα κατάφερε τόσο καλά σε τόσους διαφορετικούς χώρους. Δείτε: νομικός σύμβουλος ασφαλιστικών εταιρειών, κριτικός θεάτρου, διαφημιστής, ιστορικός/περιηγητης/δημοσιογράφος – και βέβαια κορυφαίος παραμυθατζής!
Αλλωστε, ακόμη και οι εχθροί του αποδέχονται την συγγραφική του δεινότητα. Μεγάλος μάστορας της αφήγησης, μας έδωσε δύο από τα σημαντικότερα έργα της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας: το «Γιούγκερμαν» και το «Δέκα» (με διαφορά 22 χρόνων μεταξύ τους!). Ενδιάμεσα έκανε και έγραψε τα πάντα. Σπανίως διόρθωνε τα έργα του εκ των υστέρων, σπανίως τα έπαιρνε ιδιαίτερα σοβαρά. Το μεγάλο και καθημερινά εξελισσόμενο μυστήριο της ζωής ήταν πολύ ενδιαφέρον για να το αγνοήσει…
Συν-αξιολογείστε δε και τα παρακάτω: Read the rest of this entry »
