Ποσο κακό είναι να ασχολεισαι με κατι που δεν το θέλεις….

“Εδιωξαν” που λες οι μέτοχοι της ΑΕΚ τον κοντό, άρχισαν να αντρεπουν μία μία τις επιλογές του, ξεκίνησαν να επενδύουν και πάλι ”στην ΑΕΚ της καρδιάς” (Ντούσαν, Νικολάου, Μανωλάς, γήπεδο στην Νέα Φιλαδέλφεια, καλές σχέσεις με ερασιτεχνική).

Και πάνω που λές “α, οι άνθρωποι τουλάχιστο έχουν μία στρατηγική, θέλουν να συσπειρώσουν τον κόσμο γύρω από τα παραδοσιακά σύμβολα”, σου φέρνουν πρόεδρο τον Κιντή!! (και αν δεν δεχόταν λέει αυτός η εναλλακτική ήταν ……..Ακης Κοσώνας!!!!!!!!!!!!!!!!)

Τι λέτε ρε?

Καλός και άγιος ο Κιντής, μανούλα για χρηματοοικονομικές λαμογιές, αλλά πρόεδρος? Αυτός δηλαδή θα “κράξει” τους διαιτητές όταν χρειαστεί, θα εμπνεύσει τον κόσμο, θα βάλει χοντρό χέρι στους παίκτες, θα στηρίξει τον Μπάγιεβιτς χτυπώντας τον ενθαρρυντικά στην πλάτη? ο κύριος “και ο Κόκκαλης να μας δώσει λεφτά στον μπούτσο μας?” 

Η θέση του προέδρου της ΑΕΚ χρειάζεται πιο πολύ το σύμβολο παρά την ουσία (ειδικά την στιγμή που έχεις άλλον εξειδικευμένο διευθύνοντα σύμβουλο, τρεις (!!) αντιπροέδρους, υπέυθυνους εταιρικής ευθύνης και επικοινωνίας, τεχνικό διευθυντή με βαριά παπάρια και έναν πανίσχυρο προπονητή με το επιτελείο του).

Εγώ λοιπόν λέω ότι οι αξιότιμοι κύριοι μέτοχοι προφανώς έχουν χάσει την μπάλα, big time. Είναι πελαγωμένοι και απελπισμένοι, δεν ξέρουν τι να κάνουν με την ΑΕΚ και προσπαθούν να πετάξουν την “καυτή πατάτα” ο ένας στον άλλον…

Τι θα τους πρότεινα εγώ να κάνουν?

1. Να γλείψουν και να παρακαλέσουν τον μελ-μελ να γυρίσει το συντομότερο (υπάρχει άλλος?), να του πουλήσουν όσο-όσο με discount και με options (αν έλθουν μελλοντικά κέρδη).

2. Να ξεκινήσουν μαζί του πανενωσίτικη σταυροφορία για επιστροφή στην Νεα Φιλαδέλφεια, ομοψυχία και εθνική ενότητα (βοήθεια μας).

3. Και, αν καταφέρουν με όλα αυτά να ξαναζεστάνουν πραγματικά τον κόσμο και δημιουργηθεί momentum, να προχωρήσουν άμεσα σε μεγάλη άυξηση κεφαλαίου με αποκλειστικούς συμμετέχοντες τους απλούς φιλάθλους (100 ευρώ η μία μετοχή). Εστω και με πέντε χρόνια καθυστέρηση…

Μελ-μελ 51%, 49% κόσμος+ερασιτεχνική, Ντούσαν προπονητής και γήπεδο στην Φιλαδέλφεια (υπάρχουν τρόποι, ουυυυ….). 

Ενότητα και παλιγγεννεσία, μήπως και σώσουμε τα περασμένα μεγαλεία.

Αλλιώς φοβάμαι ότι θα έχει πολύ ξύλο το έργο….

ΥΓ. Για να δεσει το κειμενο και με τα δικά μας τα χωράφια, θα έλεγα στους διοικούντες να ξανασκεφτούν την θέση του προέδρου. Μήπως θα ήταν καιρός να δοκιμάσουν κάποιον πνευματικό άνθρωπο?  ………..Τον φίλτατο ενωσίτη ποιητή Γιώργο Μαρκόπουλο πχ, που θα απήγγελνε και δυο ωραίους στίχους καταγγελοντας τον διαιτητή όταν δεν θα μας έδινε το πέναλτυ…..

Διαβάζω σημερα 22/11/08 στο www.sportdog.gr :

“…η αποχώρηση του Ντέμη από τον προεδρικό θώκο του συλλόγου και τυπικά, είχε τη δική της, ξεχωριστή σημασία. Ο παλαίμαχος άσος μάζεψε τα πράγματά του όσο πιο γρήγορα μπορούσε σε ένα ιδιαίτερα φορτισμένο συγκινησιακά κλίμα και λίγο πριν φύγει από το κτίριο που ο ίδιος διάλεξε για να στεγαστεί η ΠΑΕ, ζήτησε από τους υπαλλήλους να συγκεντρωθούν για να τους μιλήσει.

«Ήρθε η ώρα να φύγω. Η αλήθεια είναι ότι θα κάνετε καιρό να με ξαναδείτε. Σας ευχαριστώ όλους για όσα κάνατε όλα αυτά τα χρόνια», είπε ο Νικολαίδης, με εμφανή διάθεση να μείνει μακριά από την ομάδα το επόμενο διάστημα…”

Αχ βρε Ντέμη….  όταν έπρεπε να επιλέξεις, αντί για είκοσι χιλιάδες μικρομετόχους προτίμησες δέκα λεφτάδες και τους είκοσι χιλιάδες διάλεξες να τους έχεις ΜΟΝΟ πελάτες.

Δυστυχώς, επικράτησε η ατάκα “...μην είστε μαλάκες, και ο Κόκαλης να μας δώσει λεφτά στον μπούτσο μας, θα τα πάρουμε….“.

Πες μου εσύ σήμερα, ποια γενική συνέλευση είκοσι χιλιάδων μετόχων θα τα “έβρισκε” ποτέ με τον μελμελ, θα σε “έδιωχνε” από το δημιούργημα σου και θα έφερνε πίσω τον Ντούσαν “γλείφοντας” την ορίτζιναλ….

“Μαθαίνουμε, μαθαίνουμε” (??) που θα ‘λεγε κι ο Στάλιν…

Τόπος: Τα γραφεια της λαοφιλέστερης ποδοσφαιρικης ομαδας της πόλης

Αντικείμενο: Σύσκεψη κορυφής για την οικονομική σωτηρία του «ιστορικού» σωματείου που ουσιαστικά έχει χρεωκοπήσει, καθώς ο προηγούμενος ιδιοκτήτης έχει υπεξαιρέσει δέκα εκατομμύρια ευρώ από το ταμείο και έχει γίνει καπνός…

Συμμετέχοντες:

1. Ο παλαιός παίκτης της ομάδας Άρης Α., ο σημαντικότερος ίσως ποδοσφαιριστής που ανέδειξε το σωματείο, επικεφαλής σήμερα της προσπάθειας «σωτηρίας»…

2. Ο κ. Θεοδοσιάδης, σεβάσμιος γέρων και προεδρος του “ερασιτέχνη” που ελέγχει βάσει νόμου το 10% των μετοχών της ποδοσφαιρικής ομάδας

3. Ο επιφανής νομικός Αλέξανδρος Κ., εκπρόσωπος ομίλου επιχειρηματιών που ενδιαφέρονται να επενδύσουν οικονομικά στην ομάδα

4. Ο «οικονομικός σύμβουλος» Γρηγόρης Κ., διαμεσολαβητής που έφερε σε επαφή τις δύο πλευρές

5. Ο Νικήτας Δ., επικεφαλής του μεγαλύτερου συνδέσμου οπαδών της ομάδας, «άγριο νιάτο» και μοχλός πίεσης για την επίτευξη της «σωτηρίας»

Ο Αλέξανδρος, αφού όλοι χαιρέτησαν όλους, σέρβιρε καφέ στον εαυτό του και ξεροβήχωντας πήρε τον λόγο. Εξω, στο δρόμο, 5-6 χιλιάδες οπαδοί της ομάδας φώναζαν τα γνωστά συνθήματα – είχαν συγκεντρωθεί Read the rest of this entry »

Δεν Θυμάμαι: Δεν ξέρω γιατί είχα συμπαθήσει την ΑΕΚ. Ελεγα κι εγώ μικρός: “ΑΕΚ είμαι. Ενωσις!”. Ύστερα, έχανε 3-0 στο ημίχρονο η ΑΕΚ από τον Απόλλωνα, από την και πολύ πάντα Ελαφρά Ταξιαρχία. Τ’ άκουγα, όχι στο ραδιόφωνο, στη ραδιοφωνάρα που είχαν τα σπίτια τότε, στο κέντρο της τραπεζαρίας. Κι ο πατέρας μου έφευγε: “Ωραία ομάδα διάλεξες Σωτηράκη!”, μου είπε γελώντας, χαμογελώντας!

Στη σιωπή μου απάντησε ο Νεστορίδης: Τέσσερα έβαλε στην επανάληψη στη Ριζούπολη (θυμάμαι καλά?), κερδίσαμε, του ακυρώσανε άλλο ένα νομίζω. Περίμενα τον πατέρα μου στην κορυφή της σκάλας, αργά τη νύχτα, θριαμβευτής, Νέστορας κι εγώ, Παπαϊωάννου πριν τον Παπαϊωάννου.

Παίζοντας ένα φεγγάρι πόλο στον Ολυμπιακό, μετά τη Γλυφάδα και την άλλη πολυαγαπημένη μου μετα, τη Βουλιαγμένη, πηγαίναμε στη Νέα Φιλαδέλφεια με τα φοράκια του Θρύλου. Κι εγώ ξαφνικά, κατακόκκινος, πήγαινα να πανηγυρίσω τα γκολ της ΑΕΚ στο ντέρμπυ. Ας είναι. Ετσι έμαθα από πρώτο χέρι τι θα πει Ολυμπιακός, γιατί μας συνδέουν με τους Πειραιώτες πολλά, ας είναι εξουσία πια τώρα, ας μην είναι πια εξαίσιο αμπέλι ξέφραγο, με τον Κελεσίδη να πιάνει πέντε πέναλτυ στο Λονδίνο, αλλά να χάνουμε 5-1 τελικά παρ’ όλο τον Δεληκάρη.

Αγαπημένοι μου πιο πολύ: ο Μίμης. Γίναμε και φίλοι λίγο μετά. Παίξαμε και μια μέρα συνεντευξιακή μπάλα, στην Ανοιξη. Δεν έπιανα τίποτα, τι διάολο, πως πηγαίνανε αυτές οι σέντρες-σουτ του συνέχεια στο γάμα! Υστερα, πήγα με πέντε άλλους, μόλις είχε γυρίσει από την Αμερική ο Μάγος, για το αποχαιρετιστήριο με τος Εγγλέζους, την επόμενη ακριβώς της απόλυσης του γλύκα Τσικ, του Τσαϊκόφσκι. Μια σέντρα έκανε πάλι ο Μίμης, κι η εξέδρα μαζευτήκαμε εν ριπή οφθαλμού, φωνάξαμε: “Παπαγιάννη παικταρά, μάθε μπάλα τα φρικια!”.

Πηγαίναμε και με τον ποιητή, τον Γιωργάκη τον Μαρκόπουλο, χαμηλά, στα καγκελα, σαν άρρωστοι πάλι ένα φεγγάρι. Χαμηλά, αλλά από πάνω πάντα, πάντα συγκινημένοι. Ο Σεραφείδης: Ξανάπαιξε στο ντέρμπυ με τον Παναθηναϊκό σαραντάρης, βούτηξε στις λάσπες και μας κράτησε, τη μάζεψε τη μπάλα σαν Γάτος που ήταν μέσα από τα πόδια του Δομάζου.

Το ‘68 ήμουνα στο μπάσκετ από τους απέξω. Του Βασίλη Γεωργίου δηλαδη πιο πολύ οπαδός. Τον ξανακούω ακόμα καμιά φορά μες στ’ αυτοκίνητο, “Ωξοχα!” να ωρύεται στον αιώνα τον άπαντα στ’ άστοχα σουτ των Τσέχων. Γιατί το πήραμε από το ‘68 εμείς το κύπελλο, κι ας μην έχουμε ξαναπάρει από τότε κύπελλο για κύπελλο, πλην εντός, με τον Ηρακλή, με Ραμπίδη και Γκούμα, πάλι είκοσι χρόνια πριν .

Ο Νικολούδης: Επαιρνε το τόπι στο ‘70, και τέλειωνε το ματς χωρίς να την ξαναχάσει! Ιδίως στην Αγγλία, στο Μπέιζμπολ Γκράουντ μέσα, με τη Ντέρμπυ 3-2, αυτή κι αν ήταν νίκη. Κι ο Αρδίζογλου: από παντού ως πάντα! Να μουτζώνει τoν επόπτη στο 89ο, στο 6-1, και ν΄αποβάλλεται ενώ τους είχαμε λιώσει, για έν ακόρνερ, για ένα τίποτα. Υστερα, η ΥΕΝΕΔ άργησε να συνδεθεί με το γήπεδο, κι είχαμε χάσει ηδη δυο γκολ, στο άλλο Μέγα 6-1 επί της Πόρτο. Μαύρος πια και Μπάγεβιτς, κι ο Δομάζος μαζί μας, Ιππίας, Δημάρατος, Αλκιβιάδης, Μιλτιάδης, Θεμιστοκλής, Παυσανίας, κανονικα.

Ο Μαρκόπουλος τον Ντούσαν δεν τον συγχωρεί. Εγώ, που τον είδα κι εκεί και τα’ παμε, λέω: Ωραίο κι αυτό είναι. Κι ο Ολιβάρες έκλαιγε φέτος για ένα παλιο-Κάπα που του κόψανε, αετός κι αυτός πια χωρίς φτερά. Αλλά, μην ξεχνάτε, Κι η Λεωφόρος την είχε, μια φορά κι έναν καιρό, τη γοητεία της, με Βερόν και Ντεμέλλο, Λουκανίδη, που ο μεγαλύτερος, για την Ευρώπη αλλά και για μένα Ελληνας ποδοσφαιριστής του αιώνα, ο Μίμης μόνο γι’ αυτόν έχει να λέει.

Κι εμείς Δικέφαλοι γι’ αυτό είμαστε, λέω: Για τον Πομώνη, αλλά και για τον Μποτίνο. Για τον Σοφιανίδη, αλλά και για τον Ανδρέου. Για τον Χρηστίδη, αλλά και για τον Κούδα. Για τον παλιό Νικολαϊδη αλλά και για τον νέο. Για τον Σκευοφύλακα, αλλά και για τον Γραμμό, στις γραμμές κια αυτόν πάντα πάνω. Για τον Βιέρα.

Για όλα τα ωραία. Και για τις ήττες, προπαντός. Για τα κλάματα παντού. Και στη Ρωσία, που πρόπερσι δεν πήγα. Ασπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλέ. Μπλέ της Ελλάδας, με το Θεό της από πάνω να ορίζει και να χωρίζει. Μ’ όλα τα ντέρμπυ από Γιάμαλη σε Δελαβίνια, από Γραμματικόπουλο ως Βουτσαρά. Ως Οικονομόπουλους. Γιατί πήραμε κι εμείς πρωτάθλημα μ’ αυτό το όνομα. κι ας μην ξανάπαιξε το παιδί μετά.

Αλλά, θα μου πεις, εδώ οι άλλοι με τον Σκούνα μια χρονιά δεν το πήρανε? Μήπως είναι καλύτερα χωρίς? Χωρίς εξουσία εννοώ. Με Ερρέα, εννοώ, Σαμουράι, στα τέλεια μαύρα μέσα, όρθιοι σ’ όλες τις εξόδους, ατάραχοι, περήφανοι, το ίδιο και καλύτερα αποτελεσματικοί? Μαυραετοί, χρυσαετοί, εννοώ, αετοί πάντα θα’ ναι. Θα ‘μαστε.

Σωτήρης Κακίσης

ΥΓ. Η φωτογραφια απο το γκολ του Σεζαρ και το ωραιο σκιτσο του Σταθη προερχονται απο τον συναρρωστο και φιλο librofilo.

Διαβάζοντας τυχαία σε κάποια εφημερίδα του Σαββατοκύριακου για τον φίλτατο Σωτήρη Κακίση, μου ήλθαν στο μυαλό κάποια κείμενα του αγαπημένα, με πρώτο βεβαίως το υπέροχα ποιητικό “Το Κίτρινο Αίμα Κόκκινο Νερό δε Γίνεται “- τι ΑΕΚαρες είμαστε!

Συνειρμικά δε, ο συνδυασμός Κακίσης & ΑΕΚ μου φέρνει πάντοτε στο μυαλό και τον καλό ποιητή & φίλο του Σωτήρη, Γιώργο Μαρκόπουλο, και την μοναδική – απ’ όσο γνωρίζω – για τα ελληνικά δεδομένα “Ωδή στον Παίκτη της ΑΕΚ και της Εθνικής Χρήστο Αρδίζογλου“, ένα (Καβαφικό) ποίημα – ύμνο στον μεγαλύτερο Ελληνα σουρρεαλιστή ποδοσφαίριστή!

Να λοιπόν δυο σχετικά άγνωστα, όμορφα, ποιητικά, εξόχως συμβολικά κείμενα, που υμνούν την λυρική πλευρά του ποδοσφαίρου. Ερχονται από έναν κόσμο παλιό για να ξυπνήσουν μνήμες και εικόνες ξεχασμένες, για τότε που η μπάλα ήταν ακόμη γεμάτη από χαρά, τέχνη, ηρωισμό, αισθήσεις. Γιατι η ομορφιά και η αρμονία βρίσκονται παντού, και στα μεγάλα αλλά και στα μικρά. Ιδίως στα μικρά.

Δεν είναι απαραίτητο να είναι κανείς φίλος της ΑΕΚ και του ποδοσφαίρου για να εκτιμήσει τα έργα αυτά. Η καλή ποίηση μιλάει σε όλες τις ψυχές. Αλλωστε, ευπρόσδεκτη η κατάθεση οποιουδήποτε αντίστοιχου πονήματος άλλου χρώματος!

Μακροσκελές εκ των πραγμάτων λοιπόν το σημερινό ποστ αλλά πιστεύω αξίζει τον κόπο. Απολαύστε το!

ΥΓ. Πιθανότατα θα μεσολαβήσει μια εβδομάδα διακοπών έως το επόμενο ποστ, see u all soon!

——————–
Το Κίτρινο Αίμα Κόκκινο Νερό δε Γίνεται

Δεν Θυμάμαι: Δεν ξέρω γιατί είχα συμπαθήσει την ΑΕΚ. Ελεγα κι εγώ μικρός: “ΑΕΚ είμαι. Ενωσις!”. Ύστερα, έχανε 3-0 στο ημίχρονο η ΑΕΚ από τον Απόλλωνα, από την και πολύ πάντα Ελαφρά Ταξιαρχία. Τ’ άκουγα, όχι στο ραδιόφωνο, στη ραδιοφωνάρα που είχαν τα σπίτια τότε, στο κέντρο της τραπεζαρίας. Κι ο πατέρας μου έφευγε: “Ωραία ομάδα διάλεξες Σωτηράκη!”, μου είπε γελώντας, χαμογελώντας!

Στη σιωπή μου απάντησε ο Νεστορίδης: Τέσσερα έβαλε στην επανάληψη στη Ριζούπολη (θυμάμαι καλά?), κερδίσαμε, του ακυρώσανε άλλο ένα νομίζω. Περίμενα τον πατέρα μου στην κορυφή της σκάλας, αργά τη νύχτα, θριαμβευτής, Νέστορας κι εγώ, Παπαϊωάννου πριν τον Παπαϊωάννου.

Παίζοντας ένα φεγγάρι πόλο στον Ολυμπιακό, μετά τη Γλυφάδα και την άλλη πολυαγαπημένη μου μετα, τη Βουλιαγμένη, πηγαίναμε στη Νέα Φιλαδέλφεια με τα φοράκια του Θρύλου. Κι εγώ ξαφνικά, κατακόκκινος, πήγαινα να πανηγυρίσω τα γκολ της ΑΕΚ στο ντέρμπυ. Ας είναι. Ετσι έμαθα από πρώτο χέρι τι θα πει Ολυμπιακός, γιατί μας συνδέουν με τους Πειραιώτες πολλά, ας είναι εξουσία πια τώρα, ας μην είναι πια εξαίσιο αμπέλι ξέφραγο, με τον Κελεσίδη να πιάνει πέντε πέναλτυ στο Λονδίνο, αλλά να χάνουμε 5-1 τελικά παρ’ όλο τον Δεληκάρη.

Αγαπημένοι μου πιο πολύ: ο Μίμης. Γίναμε και φίλοι λίγο μετά. Παίξαμε και μια μέρα συνεντευξιακή μπάλα, στην Ανοιξη. Δεν έπιανα τίποτα, τι διάολο, πως πηγαίνανε αυτές οι σέντρες-σουτ του συνέχεια στο γάμα! Υστερα, πήγα με πέντε άλλους, μόλις είχε γυρίσει από την Αμερική ο Μάγος, για το αποχαιρετιστήριο με τος Εγγλέζους, την επόμενη ακριβώς της απόλυσης του γλύκα Τσικ, του Τσαϊκόφσκι. Μια σέντρα έκανε πάλι ο Μίμης, κι η εξέδρα μαζευτήκαμε εν ριπή οφθαλμού, φωνάξαμε: “Παπαγιάννη παικταρά, μάθε μπάλα τα φρικια!”.

Πηγαίναμε και με τον ποιητή, τον Γιωργάκη τον Μαρκόπουλο, χαμηλά, στα καγκελα, σαν άρρωστοι πάλι ένα φεγγάρι. Χαμηλά, αλλά από πάνω πάντα, πάντα συγκινημένοι. Ο Σεραφείδης: Ξανάπαιξε στο ντέρμπυ με τον Παναθηναϊκό σαραντάρης, βούτηξε στις λάσπες και μας κράτησε, τη μάζεψε τη μπάλα σαν Γάτος που ήταν μέσα από τα πόδια του Δομάζου.

Το ’68 ήμουνα στο μπάσκετ από τους απέξω. Του Βασίλη Γεωργίου δηλαδη πιο πολύ οπαδός. Τον ξανακούω ακόμα καμιά φορά μες στ’ αυτοκίνητο, “Ωξοχα!” να ωρύεται στον αιώνα τον άπαντα στ’ άστοχα σουτ των Τσέχων. Γιατί το πήραμε από το ’68 εμείς το κύπελλο, κι ας μην έχουμε ξαναπάρει από τότε κύπελλο για κύπελλο, πλην εντός, με τον Ηρακλή, με Ραμπίδη και Γκούμα, πάλι είκοσι χρόνια πριν .

Ο Νικολούδης: Επαιρνε το τόπι στο ’70, και τέλειωνε το ματς χωρίς να την ξαναχάσει! Ιδίως στην Αγγλία, στο Μπέιζμπολ Γκράουντ μέσα, με τη Ντέρμπυ 3-2, αυτή κι αν ήταν νίκη. Κι ο Αρδίζογλου: από παντού ως πάντα! Να μουτζώνει τν επόπτη στο 89ο, στο 6-1, και ν΄αποβάλλεται ενώ τους είχαμε λιώσει, για έν ακόρνερ, για ένα τίποτα. Υστερα, η ΥΕΝΕΔ άργησε να συνδεθεί με το γήπεδο, κι είχαμε χάσει ηδη δυο γκολ, στο άλλο Μέγα 6-1 επί της Πόρτο. Μαύρος πια και Μπάγεβιτς, κι ο Δομάζος μαζί μας, Ιππίας, Δημάρατος, Αλκιβιάδης, Μιλτιάδης, Θεμιστοκλής, Παυσανίας, κανονικα.

Ο Μαρκόπουλος τον Ντούσαν δεν τον συγχωρεί. Εγώ, που τον είδα κι εκεί και τα’ παμε, λέω: Ωραίο κι αυτό είναι. Κι ο Ολιβάρες έκλαιγε φέτος για ένα παλιο-Κάπα που του κόψανε, αετός κι αυτός πια χωρίς φτερά. Αλλά, μην ξεχνάτε, Κι η Λεωφόρος την είχε, μια φορά κι έναν καιρό, τη γοητεία της, με Βερόν και Ντεμέλλο, Λουκανίδη, που ο μεγαλύτερος, για την Ευρώπη αλλά και για μένα Ελληνας ποδοσφαιριστής του αιώνα, ο Μίμης μόνο γι’ αυτόν έχει να λέει.

Κι εμείς Δικέφαλοι γι’ αυτό είμαστε, λέω: Για τον Πομώνη, αλλά και για τον Μποτίνο. Για τον Σοφιανίδη, αλλά και για τον Ανδρέου. Για τον Χρηστίδη, αλλά και για τον Κούδα. Για τον παλιό Νικολαϊδη αλλά και για τον νέο. Για τον Σκευοφύλακα, αλλά και για τον Γραμμό, στις γραμμές κια αυτόν πάντα πάνω. Για τον Βιέρα.

Για όλα τα ωραία. Και για τις ήττες, προπαντός. Για τα κλάματα παντού. Και στη Ρωσία, που πρόπερσι δεν πήγα. Ασπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλέ. Μπλέ της Ελλάδας, με το Θεό της από πάνω να ορίζει και να χωρίζει. Μ’ όλα τα ντέρμπυ από Γιάμαλη σε Δελαβίνια, από Γραμματικόπουλο ως Βουτσαρά. Ως Οικονομόπουλους. Γιατί πήραμε κι εμείς πρωτάθλημα μ’ αυτό το όνομα. κι ας μην ξανάπαιξε το παιδί μετά.

Αλλά, θα μου πεις, εδώ οι άλλοι με τον Σκούνα μια χρονιά δεν το πήρανε? Μήπως είναι καλύτερα χωρίς? Χωρίς εξουσία εννοώ. Με Ερρέα, εννοώ, Σαμουράι, στα τέλεια μαύρα μέσα, όρθιοι σ’ όλες τις εξόδους, ατάραχοι, περήφανοι, το ίδιο και καλύτερα αποτελεσματικοί? Μαυραετοί, χρυσαετοί, εννοώ, αετοί πάντα θα’ ναι. Θα ‘μαστε.

Σωτήρης Κακίσης

——————-

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΤΗΣ Α.Ε.Κ. ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΧΡΗΣΤΟ ΑΡΔΙΖΟΓΛΟΥ

Από το ότι, ορμώμενος,
τα χρόνια περνούν γρήγορα
και αυτό το βρίσκω πικρό και άδικο
και από το ότι
ο ποιητής παλαιότερα Δικταίος Άρης
εκράτησε ως αφιλοκερδής τεχνίτης
στην πενιχρή αθανασία του
τον άλλοτε σπουδαίο παίκτη
της ποδόσφαιρας
Ηλία υιόν του Υφαντή
-του Ολυμπιακού Πειραιώς-
τονίζοντας τα κάλλη του
και την ευμορφία του
παράλληλα με τον μακαρισμό
ευτυχισμένος (να ‘ν’) ο Πειραιάς
που έχει φορτώσει τόσες απ’ τις ελπίδες του
πάνω σε τέτοια αγόρια
θα υμνήσω και εγώ
με τη φτωχή την πένα μου
τον μοναχικό πλην όμως φιλότιμο χαρακτήρα
του παίκτου της Α.Ε.Κ. και της Εθνικής
Χρήστο Αρδίζογλου.

Θα υμνήσω

Γιατί το παιδί αυτό
από τις ταπεινές τις γειτονιές του Περισσού
προερχόμενο.

Της Ριζουπόλεως και της Σαφράμπολης.
Ήταν το μόνο από πολλούς άλλους
που παρά την υπεροψία της νεότητάς του
εκράτησεν ενός λεπτού στα μυστικά σιγή
για τους αποχωρήσαντες βετεράνους
που δεν επέτυχαν πολύτιμο γκολ
σε κρίσιμη στιγμή
απορρίπτοντας έτσι ακόμα και τον θάνατο
μια και αγνόησε όλους αυτούς τους αθλητές
που τώρα βρίσκονται στο χώμα.

Θα υμνήσω.

Γιατί το παιδί αυτό
κατεβαίνοντας –όπως προείπα-
από τους καλύτερους αέρηδες,
ήταν το μόνο
που πάντα με εύστροφες κινήσεις
επετύγχανε την εκπόρθηση
της αντίπαλης εστίας
σε ξένα γήπεδα προπάντων
κάνοντας έτσι να ακουστεί ανά την υφήλιο
το όνομα της μικρής πατρίδας μας
ενώ συνάμα εχάριζε
λέγω εχάριζε με την πράξη του αυτή
μια ολοφώτεινη νύχτα Χριστουγέννων
στους αστέγους της πλατείας Ομονοίας
παρά το ότι ετούτο
εστοίχιζε εις τον ίδιο αρκετά
τον έκλεινε μόνο σε ένα σπίτι
αγρίμι τρομαγμένο
που έβλεπε το κορμί του
ακρωτήρι, ερημικό ακρωτήρι.

Ω, δεν ημπορώ να φαντασθώ το γήρας
στα αλογίσια πόδια
του παίκτου Χρήστου Αρδίζογλου.

Δεν ημπορώ να φαντασθώ την ώρα
που τα παπούτσια του θε να κρεμάσει
θα φύγει από τα γήπεδα
θα σταδιοδρομήσει
ως επιχειρηματίας ή χωροφύλαξ έστω
και θα βρεθεί υπό μετάθεσιν στην Αταλάντη
Στην Αταλάντη και πάλι λέγω
όπου το παιδί του μη γνωρίζοντας
από γήπεδα, «αστέγους»,
φιστίκια – αστέρια
στα πανέρια των μικρών του σινεμά
θα γράφει στις εκθέσεις του
«Ο πατέρας μου εγεννήθη εις την Αθήνα.
Ήρθε στην Αταλάντη
προς αναζήτηση εργασίας
όπου εγεννήθηκα και εγώ».

Τιμή και δόξα
στον παίκτη Χρήστο Αρδίζογλου

Που θα σηκώσει για άλλη μια φορά
τελεσίδικα πια
όπως ο τρελοί
τους επιταφίους των νεκροταφείων
την ασήκωτη μοναξιά μας
και θα φύγει.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ