Archive for category ΘΕΑΤΡΟ – CINEMA – ΜΟΥΣΙΚΗ
αλλου να πας φιγουρατζη
Aug 25
γκιουζουναϊντιν *
Jun 10
* όταν κάποιος θέλει κάτι (αναμενόμενο) πολύ και τελικά αυτό συμβαίνει, μπορούμε να πούμε να του / της «gözün Aydın”. Όπως π.χ. όταν ένα μωρό γεννιέται (στους γονείς ή στους παππούδες), επιστρέφει κάποιος από τη στρατιωτική θητεία (στην οικογένεια), επιστρέφει κανείς στο σπίτι από ένα μακρύ ταξίδι, χρεωκοπει η χωρα, κ.λπ.
o λεβεντικος του miles
Apr 6
Αννυ, του χρονου ανημερα μ’ αυτο θα χορεψουμε!
La Femme Fatale
Sep 6
Για όσους τυχόν ενδιαφέρονται να δουν τι ήταν αυτό που παρουσίασα στην blogo-συνάντηση της προηγούμενης εβδομάδας, το ανεβάζω εδώ.
Είναι ένα μικρό φιλμάκι τεσσεράμισυ λεπτών, ουσιαστικά η οπτικοποίηση ενός παλιότερου μου διηγήματος με τιν τίτλο “Το Τρίτο Σημάδι”. Ατερμονες θεολογικές αναζητήσεις….
Μου έχει ανοίξει η όρεξη με όλα αυτά….. 
…hideaways…
Apr 10
Ο nuwanda και η Daniela πηγαίνουν θέατρο, στις «Κρυψώνες» (δύο μονόπρακτα του Αλέξη Σταμάτη και της Λένας Κιτσοπούλου για την σύγχρονη μοναξιά σε σκηνοθεσία Βίκυ Γεωργιάδου), στην Β’ Σκηνή της Οδού Κεφαλληνίας. Βλέπουν τον Χρήστο Στέργιογλου και την Μαρία Σκουλά να αποδίδουν τους μονολόγους και σχολιάζουν στην διαδρομή της επιστροφής:
——————————————-
Νuwanda: Να σου πω τι μου άρεσε? Το πρώτο κείμενο, του Σταμάτη, γιατί ήταν σφικτό, αινιγματικό και ισορροπημένο, η “τρέλα” της Μαρίας Σκουλά και οπωσδήποτε το ντεκόρ με τα σπασμένα τούβλα στην είσοδο του θεάτρου! Δεν μου άρεσε τόσο η σκηνοθεσία, την βρήκα άτολμη, και δεν μου άρεσε και στο κείμενο της Κιτσοπούλου η γλώσσα και οι πλατειασμοί. Θα μπορούσε πιστεύω να είναι δεκαπέντε λεπτά μικρότερο…
Daniela: Το κείμενο του Σταμάτη είναι μια ακροβασία εμμονών και «κραυγών» μοναξιάς. Η ισορροπία μεταξύ των δύο έχει αποδοθεί στο κείμενο τόσο λογοτεχνικά , με τόσο λεπτούς χειρισμούς, που νομίζω του άξιζε μια το ίδιο ψαγμένη σκηνοθεσία. Η συγκεκριμένη προσέγγιση μου έδωσε την αίσθηση της γρήγορης ή επιπόλαιης προσπάθειας.Το σίγουρο είναι ότι είναι ένα υλικό που επιδέχεται πολλές διαφορετικές προσεγγίσεις.
Το δεύτερο μονόπρακτο, μέχρι το πρώτο του μισό περίπου, με έκανε να αναρωτηθώ για τον λόγο που κάποιος θα ήθελε να παρακολουθήσει μια θεατρική παράσταση όπου ο λόγος και το θέμα της δεν είναι κάτι παραπάνω από το να ακούς την φίλη σου να σου μιλάει ακατάπαυστα στο τηλέφωνο, αγανακτισμένη! Ευθύνεται η Σκουλά νομίζω, με το νεύρο και την αμεσότητα της, που το δεύτερο μισό γίνεται πιο ενδιαφέρον και στο τέλος μια ιδέα πιο…..touching!
Νuwanda: Ναι, της Σκουλά “γυαλίζει το μάτι” νομίζω, ωραίο είναι αυτό! Δεν ξέρω αν θα έλεγα ότι η σκηνοθεσία ήταν επιπόλαιη, το είχαν δουλέψει αρκετά το έργο. Εγω θα την χαρακτήριζα φοβισμένη, αισθάνθηκα ότι η σκηνοθέτις δεν επέτρεψε στους ηθοποιούς να έχουν εξάρσεις ή κορυφώσεις. Read the rest of this entry »
Ωραια τρελα…
Mar 18
Οσοι αισθάνεστε πραγματικά ανοιχτόμυαλοι και γουστάρετε το διαφορετικό, να πάτε με τρέλα να δείτε τον Μαρμαρινό και την παρέα του στο έργο “Σταλιν, μία συζήτηση για το ελληνικό θέατρο” που ανεβάζει η Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Εκατόν σαράντα λεπτά παραλληρηματική κουβέντα επί παντός επιστητού – ελληνικό θέατρο, μεταπολίτευση, αριστερά, ελληνική κοινωνία, ρώσικη επανάσταση, whatever σας λέω…
Κοινός άξονας αμφισβητησης: ο δογματισμός (εξ’ ου και ο Στάλιν). Παρά τά πολύ προχωρημένα (έως ακαταλαβίστικα) κείμενα, είναι σαφής η πρόθεση των δημιουργών να αποδομησουν και να αποκαθηλώσουν τα θέσφατα, τα απόλυτα. Με χιούμορ όμως, με υψηλή ευφυία και με ατελείωτο πειραματισμό - δίχως αρχή, μέση και τέλος.
Γιατί να πάει κανείς? ….μα, για να βιώσει κάτι μοναδικό. Για να διαπιστώσει πόσο καλοί ηθοποιοί είναι ο Μαρμαρινός και ο Καραζήσης (και ο φοβερός επισκέπτης). Και, το σπουδαιότερο, γιατί αν καταφέρει να ακολουθήσει την ροή του κειμένου, θα προβληματιστεί και ισως αναθεωρήσει.
Επίσης, η παράσταση ενδείκνυται σφόδρα εαν θέλετε να “εκδικηθείτε” κανένα μεγάλο άνθρωπο του περιβάλλοντος σας (πεθερά, θεία κλπ) που θεωρεί ως καλό θέατρο π.χ. τα έργα της Ντενίση. Να κάτσει και μπροστά-μπροστά, να κληθεί να απαντήσει και για το βλέμμα στην φωτογραφία….
Εντάξει, η αλήθεια είναι ότι προσωπικά θα προτιμούσα μια “πιο εύκολη” νοηματική προσέγγιση μιας και τα ζητήματα που θίγονται είναι σοβαρά. Επίσης, συμφωνώ ότι τα 140 λεπτά είναι πάρα πολλά. Πέρα από αυτά όμως, τις γουστάρω πολυ αυτες τις ανατρεπτικές προσεγγίσεις, ιδίως όταν υποστηρίζονται από καλούς δημιουργούς.
Ετσι κι αλλιώς, τα κλασικά και τα συνηθισμένα τα έχουμε μπουχτίσει…
ΥΓ1. Ζήλεψα τρελά τον πίνακα με τον Στάλιν. Θέλω και εγώ στο σαλόνι μου έναν….
ΥΓ2. Μια τόσο πειραματική προσέγγιση θα μπορούσε νομίζω να περιλαμβάνει περισσότερο “interactivity” με το κοινο….
Εξομολόγηση 1η(**):
Ήμουν πέντε χρονών και το μόνο που θυμάμαι μετά τη άφιξή μου ήταν το πρώτο μου γεύμα, μια κούπα ζεστό γάλα και ένα προφιτερόλ, που ποτέ στην Αλβανία δεν είχα δοκιμάσει κάτι τέτοιο…..
…τα έξι χρόνια της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης πέρασαν απελπιστικά αργά και μελαγχολικά. Ο χαρακτήρας μου είχε ήδη διαμορφωθεί, ήμουν ένα παιδί χαμηλών τόνων, που δεν πίστευε στον εαυτό του και στις δυνατότητές του…..(Κατερίνα Λάνου Α΄ Λύκειο Ν. Ερυθραίας)
Εξομολόγηση 2η(**):
Δεν γνωρίζω ποια από τα άτομα που πυροβόλησα πέθαναν ή όχι. Ούτε θυμάμαι ακριβώς τις ώρες που πυροβολούσα τα διάφορα άτομα. Δεν μετανιώνω για ότι έκανα, γιατί με τις πράξεις μου αυτές πιστεύω οτι πρόσφερα υπηρεσία στην πατρίδα. Το κακό με τους αλλοδαπούς είχε παραγίνει. Δεν έχω κάποιο πρόβλημα υγείας ούτε έχω νοσηλευθεί ποτέ σε κάποιο νοσοκομείο.Άλλο τίποτα δεν έχω να προσθέσω (απόσπασμα από την πρώτη κατάθεση του Παντελή Καζάκου που πυροβόλησε 7 ανθρώπους γύρω από την περιοχή της Ομόνοιας. Όλοι ήταν μετανάστες...)
Δύο εξομολογήσεις. Δύο άνθρωποι. Δύο αλήθειες. Ποιανού μάνα, ποιανού πατρίδα-αλήθεια δεν είχε γάλα να θηλάσει, να κανακέψει. Read the rest of this entry »
Εξι Ποιηματα Εξι Πινακες
Nov 20
Ποίηση της Βίκυ Δήμα
τα ποιήματα σου, οι αγαπημενοι μου πινακες και μια μουσικη υποκρουση…...
————–
Την ώρα που η μάνα σε γεννούσε
στάλαξε όση είχε γλύκα της μητρικής της προσμονής
στο βρεφικό σου το κορμί.
Στάλα τη στάλα ως της εξώθησης την ώρα
ποτίστηκες βαθιά το μέλι
από τη σάρκα μέχρι τα μύχια της ψυχής.
Έτσι, κυψέλη ολόγιομη πορεύεσαι ως τα τώρα
να γεύονται όσοι κοντά σου ζουν. Read the rest of this entry »
Το book Attack ετοιμάζεται να περάσει μία περίοδο ενδοσκόπησης και εσωτερικού επαναπροσδιορισμού κλπ κλπ…. Με λίγα λόγια, θα γράφουμε ότι μας κατέβει για ένα διάστημα χωρίς φόβο και χωρίς πάθος! Την αγάπη σας…..
——————-
Πόσες φορές έχω γράψει ότι γουστάρω-τρελά-αναγνώσματα-αιρετικά-που-μου-τσιγκλάνε-τα-μυαλά?
Ε, λοιπόν μόλις διάβασα ένα τέτοιο! “Τι είδε η Γυναίκα του Λωτ” της Ιωάννας Μπουραζοπούλου….
Μερικοί άνθρωποι έχουν απίστευτη φαντασία. Η κα Μπουραζοπούλου σίγουρα συγκαταλέγεται σε αυτούς. Πραγματικά θα ήθελα να την βρω και να την ρωτήσω ποιο έρέθισμα της προκάλεσε όλη αυτή την μυθοπλασία που μας δίνει στο χαρτί.
“Σαράντα αιώνες μετά τη βιβλική καταστροφή στα Σόδομα και τα Γόμορρα, η ίδια εκείνη γη στις όχθες της Νεκράς Θάλασσας ανοίγει και ένα μυστηριώδες βιολετί αλάτι αναβλύζει. Η εμφάνισή του αλλάζει τη γεωγραφία τριών ηπείρων και μονοπωλεί το ενδιαφέρον της αγοράς. H νέα ουσία δεν υπηρετεί, αλλά υπηρετείται. Καταδυναστεύει με τις ιδιοτροπίες της. Εθίζει με τη γεύση της. Υποδουλώνει με την αθόρυβη επιρροή της. Τα σύγχρονα Σόδομα, η «Αποικία», αποδεικνύονται πιο πανούργα και από τη βιβλική ακόμη εκδοχή τους. Μια αποπνικτική ατμόσφαιρα περιβάλλει τα καλά κρυμμένα μυστικά τους, και μόνο ένας άνθρωπος είναι σε θέση να τα ανακαλύψει: ο ανυποψίαστος Φιλέας Μπουκ, που μια νύχτα αλλιώτικη απ’ τις άλλες θα κληθεί να λύσει το πιο σημαντικό σταυρόλεξο που επινοήθηκε ποτέ”
Τι σημαίνουν τα παράπάνω? Η συγγραφέας μας δίνει την έικόνα ενός καινούριου κόσμου. Ολη η νότια Ευρώπη έχει πλημμυρίσει, το Παρίσι είναι λιμάνι πλέον, εκατομμύρια ανθρώπων πέθαναν από την καταστροφή και ο κόσμος κυβερνάται από την “κοινοπραξία των 75″ που ελέγχει την παγκόσμια παραγωγή αλατιού. Fiction? …ποιος ξέρει? Read the rest of this entry »
Ο Μεγάλος Miles….
Apr 4
Ο Miles Davis (1926-1991) ήταν ένας μεγάλος “δημιουργός” με την πιο πλήρη ερμηνεία του όρου. Καθημερινότητα του ήταν η ανακάλυψη ανεξερεύνητων ή η δημιουργία νέων εκφραστικών δρόμων. Η μουσική του ποτέ δεν μπόρεσε να προσδιοριστεί κάτω από την ομπρέλα ενός συγκεκριμένου είδους και το ανήσυχο πνεύμα του ποτέ δεν έμενε για πολύ σε ένα μέρος. Παρακολουθούσε όλες τις μουσικές εξελίξεις, έπαιρνε ότι θεωρούσε ενδιαφέρον και το ενσωμάτωνε στις ήδη υπάρχουσες φόρμες, του έδινε νέα ζωή και το μετάλλαζε κάθε φορά σε κάτι νέο. Θέλετε κι άλλα για να καταλάβετε γιατί τον αγαπώ και τον θαυμάζω τόσο πολύ?
Ο Miles Dewey Davis III γεννήθηκε στις 26 Μαίου του 1926 στο Alton του Illinois της Αμερικής και σε ηλικία εννέα περίπου ετών άρχισε να παίρνει ιδιαίτερα μαθήματα μουσικής, έχοντας επιλέξει ως όργανο την τρομπέτα. Στα δέκατα τρίτα του γενέθλια Read the rest of this entry »
Cinema II
Mar 16
Δευτερη επτάδα ταινιών μετά απο τη νεα προ(σ)κληση του φιλτατου librofilo, και αυτή την φορά εμπιστεύομαι την κρίση της αγαπημένης μου Daniela. Δικές της οι επιλογές λοιπόν (συμφωνώ σχεδόν σε όλες):
1. Αρωμα Γυναίκας – O Aλ Πατσίνο σε κορυφαίες στιγμές..
2. Frida – πανδαισία χρωμάτων και μουσικής και μια φοβερή ερμηνεία από την Σαλμα Χαγιεκ… Read the rest of this entry »
Δεν με τρελαινουν οι λιστες αλλα οι πρόσκληση της Σταυρουλας για τις επτά ταινίες μου άρεσε…
Παραθέτω λοιπόν εδώ επτά αγαπημένα φιλμ – όχι απαραίτητα αυτα που θεωρώ απολύτως καλύτερα αλλά αυτά που με έχουν αγγίξει περισσότερο (πχ το θεωρω το Κουρδιστο Πορτοκαλι αριστουργημα αλλα δεν αντέχω να το βλέπω….)
Πρώτο στη λίστα νομοτελιακά το Dead Poets Society - nuwanda άλλωστε… Η πρώτη ταινία που με έκανε να κλάψω και να 
συγκινηθώ πραγματικά… Την έχω δει τριάντα φορές αλλά πάντοτε βουρκώνω στην σκηνη που οι μαθητές αποχαιρετούν τον Keating ανεβασμένοι στα θρανία τους….
Από κοντά The Devil’s Advocate - τι λαμόγιο (κατά Μαμαλούκα) θα ήμουν…. Πέρα από την συγκλονιστική ερμηνεία του Αλ Πατσίνο, η ταινία για εμένα είναι ίσως η σοβαρότερη επιχειρηματολογία κόντρα στο marketing του χριστιανισμου Read the rest of this entry »
by Frida
- «Έχω μια ώρα στην διάθεση μου», σκέφτηκα. Θα παρκάρω γρήγορα και θα πάω επιτέλους να αγοράσω εκείνο το μαύρο ταγιέρ που έχω βάλει στο μάτι. Για τις γυναίκες πολλές φορές ένα τέτοιο απόκτημα μετράει όσο και ένα ευφάνταστο ανδρικό κοπλιμέντο. Τέτοια ματαιοδοξία; Ε, Ναι λοιπόν!
Άφησα το ελαφρύ αεράκι να …ελαφρύνει και την διάθεση μου και, κατευθυνόμενη στο ….κατάστημα ρούχων, προσπέρασα με γρήγορα βήματα το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς. Όμως, κάθε νέο βήμα πιο πέρα ήταν σαν ένα υποσυνείδητο επιχείρημα υπέρ του να γυρίσω στο βιβλιοπωλείο και κατά του ματαιόδοξου ταγιέρ!
-«Εντάξει δεν θα καθυστερήσω πολύ. Μια γρήγορη ματιά στα νέα βιβλία κι έφυγα!». Σαν να ήθελα να καθησυχάσω με μια υπόσχεση το δεύτερο μισό μου, ώστε να μ’ αφήσει ήσυχη για λίγο.
Το βιβλιοπωλείο έχει τρεις ορόφους & τέτοια κατασκευή ώστε από το ισόγειο διακρίνεις τα ράφια του τρίτου ορόφου. Μπαίνοντας μέσα έκανα ότι κάνω πάντοτε, όταν πηγαίνω μόνη. Στάθηκα ακριβώς στο κέντρο και σήκωσα το βλέμμα ψηλά. Απίστευτη αίσθηση. Read the rest of this entry »
Τι είναι αυτό που κάνει έναν ταλαντούχο άνθρωπο θρύλο? …ο πρόωρος θάνατος σε συνδυασμό με αντικομφορμισμό? (Τζειμς Ντην, Τζιμ Μορισσον) …η αντιεξουσιαστικη συμπεριφορά συνδυασμένη με ανιδιοτέλεια? (Τσε Γκεβάρα, Αρης) …η αυτοθυσία? (Παλαιολογος)
Τι είναι αυτό που δημιούργησε τον θρύλο του Στέλιου Καζαντζίδη ? Γιατί, είναι θρύλος ο Στέλιος, ακόμη και για ανθρώπους που ποτέ δεν θα έβαζαν συνειδητά να ακούσουν ούτε ένα του τραγούδι.
«Για να γεννηθεί ένας καινούργιος Καζαντζίδης θα πρέπει να περάσουν τουλάχιστον δύο αιώνες» είχε πει κάποτε ο Μάνος Χατζιδάκις. Μουσικά, απ’ ότι λένε οι επαϊοντες, η φωνή του Στέλιου ήταν μοναδική. Καθαρή, δυνατή, με απίστευτα γυρίσματα, με μιά μοναδικότητα στην εκφορά του “α” που αποτέλεσε αντικείμενο τεχνικής ανάλυσης διεθνώς. Ωστόσο, πόσες Read the rest of this entry »
Σημερα δεν θα γραψω για βιβλια (τουλαχιστο όχι άμεσα….). Ειναι casual Friday, θα γραψω για ότι μου έλθει, πχ για cinema.
Γραφω τη λίστα με τις πιο αγαπημενες ταινιες όλων των εποχών και ψαχνω να βρω κοινα σημεια μεταξύ τους. Λοιπον, λοιπον……………κατι βρήκα!
Devil’s Advocate, Scent of a Woman, Glengarry Glen Ross…….τρια απο τα πολύ αγαπημένα μου φιλμ, τι κοινο έχουν? Μα φυσικά τον 
τεράστιο Al Pacino, ίσως τον σπουδαιότερο κατά τη γνώμη μου εν ζωή ηθοποιό.
Τι να πει κανεις για τον Αλ, είτε παίζει τον μπάτσο, είτε τον Σάυλωκ, είτε τον διάβολο τον ίδιο, ο άνθρωπος είναι απίστευτος. Ενας εκπληκτικος συνδυασμός επιθετικότητας και γοητείας, εκφραστικότητα και πειθώ. Και αυτή η εκπληκτικη φωνή του. Ιεροσυλία να γράψω περισσότερα (είναι και casual Friday…..). Απλώς, φέρτε τον στο μυαλό σας να λέει τα πιο κάτω περίφημα quotes: Read the rest of this entry »
Βιβλίο: Τα Σχόλια του Τρίτου
Συγγραφέας: Μάνος Χατζιδάκις
Εκδότης: Εξάντας
Ξεκαθαρίζω από την αρχή ότι η παρουσίαση του βιβλίου αυτού είναι απλώς η αφορμή για να γράψω για τον αγαπημένο μου Μάνο. Δώδεκα χρόνια συμπληρώθηκαν από την ημέρα που άρχισε “το ταξίδι του στα αστρα” – νομίζω ότι πονάει απίστευτα ή απουσία του.
Πρέπει να εξομολογηθώ ότι στις 15 Ιουνίου 1994, η είδηση για το θάνατο του Μάνου δεν με άγγιξε ιδιαίτερα. Έχοντας μεγαλώσει σε ένα οικογενειακό & κοινωνικό περιβάλλον όπου η έννοια “τέχνη” εξαντλείτο στα κεντητά τραπεζομάντηλα της μαμάς μου, το όνομα Χατζιδάκις μου έφερνε στο μυαλό περισσότερο τα αήθη σχόλια του Κουρή στην Αυριανή του ’80 παρά την Τζοκόντα. Είχε πάρει και η ΑΕΚ δεύτερο συνεχόμενο πρωτάθλημα, όλα καλά.
Τα αμέσως επόμενα χρόνια όμως άκουσα, έμαθα, συνειδητοποίησα τι εστί Μάνος. Και σιγά σιγά, όπως συμβαίνει σε όλους, τον λάτρεψα. Λυπάμαι αφάνταστα που δεν τον “ανακάλυψα” πραγματικά όσο ζούσε. Θα μπορούσα να τον έχω παρακολουθήσει από κοντά, να έχω εισπράξει λίγη από τη ζωογόνο αύρα του.
Είναι μεγάλη η απώλεια του μουσικού Χατζιδάκι αλλά νομίζω ακόμη μεγαλύτερη είναι η έλλειψη του ενεργού πολίτη Χατζιδάκι. Ο Μάνος (και δυο-τρεις άλλοι) ήταν κάτι σαν θεματοφύλακας του πολιτισμού μας. Αν ήταν παρών σήμερα ίσως να μην κατακλυζόμασταν με τόση ευκολία από τα σκουπίδια. Γιατί ο Μάνος, όπως γράφει ο Γιώργος Στεφανάκης, ήταν: ¨Αριστοκρατικά Αντάρτης, φανατικά Αντιφανατικός, Ασχεδίαστα οργανωμένος και αυθεντικά Ερωτικός. Δίδασκε με την κοινωνική του συμπεριφορά πως…..η Αρετή ίσταται στο μέσον για να την βλέπουν και να την επιθυμούν όλοι”.
Ευτυχώς μας άφησε τις θεσπέσιες μουσικές του. Το (δημοσιευμένο & ανέκδοτο) έργο του 
είναι αρκετό για να τροφοδοτεί για πολλά πολλά χρόνια τα όνειρα μας. Ελπίζω η συλλογική μας μνήμη να παραμείνει ισχυρή και η θύμηση του να εμπνέει πάντοτε την υπέρβαση σε νέους δημιουργούς. Κυρίως όμως να υπενθυμίζει ότι είναι χρέος μας να αντιστεκόμαστε στο άσχημο, στο μέτριο, στο φθηνό και να ψάχνουμε πάντοτε το καινούριο, το διαφορετικό.
Να πούμε για το βιβλίο ότι περιέχει αρκετά από τα ραδιοφωνικά σχόλια που έκανε ο Μάνος στο Τρίτο Πρόγραμμα από το 1978 έως το 1980. Τα περισσότερα από αυτά είναι τόσο φρέσκα που θα νόμιζε κανείς ότι γράφτηκαν χθες και όχι την δεκαετία του ’70. Η ποιητική διάθεση εναλλάσεται με την κοινωνική κριτική, το αιρετικό, αιώνια έφηβο πνεύμα του Χατζιδάκι κρύβεται πίσω από κάθε λέξη. Λέει ο ίδιος στον πρόλογο:
“Σχόλιο με σχόλιο λοιπόν σχημάτιζα τον τρόπο, την γραφή και το επίπεδο μέσα από το οποίο έβλεπα τον νεοελλαδικό κόσμο μας και επικοινωνούσα…….με ένα μεγαλύτερο κοινό, γιατί ποτέ είναι αλήθεια δεν υπήρξα κατάλληλος για το πλατύ κοινό.
Φυσικά επικοινωνούσα με όλους, εκτός από τους παραδημοσιογράφους και τον αρμόδιο υφυπουργό – ανίκανους για μια οποιαδήποτε επικοινωνία…………….
Αυτοί όμως ενοχλήθηκαν πολύ…………..
Το Τρίτο σταμάτησε τη λειτουργία του, σταμάτησαν και τα “Σχόλια”. Για μιαν ακόμη φορά η ποιητική συνείδηση και η έκφραση της καταδιώχθηκε και εξαναγκάστηκε στην σιωπή. Η έκδοση λοιπόν αυτών των “Σχολίων” ήταν επιβεβλημένη για να μην ξεχνάμε την αθλιότητα και τις οδύνηρές αλήθειες του καιρού μας και του τόπου μας.”
Βέβαια, το να διαβάζεις κείμενα του Μάνου δεν συγκρίνεται με το να ακούς τον ίδιο τον Μάνο να μιλάει. Ευτυχώς η πολύ καλή έκδοση περιέχει ένα προσεγμένο CD με τρία από τα πιο ωραία κείμενα του βιβλίου. Η ζεστή φωνή του είναι εξαιρετική συντροφιά στους μίζερους καιρούς μας. Και μόνο για το CD αξίζει να ψάξετε για το βιβλίο.
Σας ευχαριστούμε για όλα κ. Χατζιδάκι. Ελπίζω να περνάτε καλά με την παρέα σας εκεί πάνω.
Ωραία quotes του Μάνου
“Περιφρονώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα…….τους εφησυχασμένους συνομήλικους……..και την κάθε λογής χυδαιότητα”
“Είμαι ο Λαχειοπώλης του Ουρανού. Μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά και αγγέλους”
“Καμία πολιτική σκοπιμότητα δεν θα με κάνει να πω το μαύρο-άσπρο και το άσπρο-μαύρο, συνεπώς δεν είμαι το κατάλληλο στοιχείο για συμπαράσταση σε οργανωμένες καταστάσεις”
“Αν ξαναρχόμουνα στον κόσμο θα ήταν για να κάνω έρωτα και για το μόνο που θα λυπηθώ όταν θα φύγω, θα ΄ναι για τον έρωτα που θα χάσω”
“H εξουσία είναι μια εγωπαθής και ανεγκέφαλη κυρία που αγαπάει τους εραστές της και καταδιώκει όσους την αντιπαθούν και την εχθρεύονται”
“Οι ρίζες μου βρίσκονται στην άνυδρη γη, για να μην ξεδιψάνε ποτέ και να μην ησυχάζουν”
