Διαβάζοντας το ωραίο ποστ της Σταυρούλας σήμερα, συνειδητοποίησα ότι, ακόμη, παρ’ όλες τις χιλιάδες υποχρεώσεις και τις στοιβες των αδιάβαστων καινούριων βιβλίων, εξακολουθώ να επανέρχομαι πότε πότε σε κάποια αγαπημένα βιβλία της παιδικής μου ηλικίας. Σκέφτηκα λοιπόν να γράψω για μερικά από αυτά που καταλαμβάνουν πάντοτε εξέχουσα θέση στην βιβλιοθήκη μου.

vern.jpgΤιμής ένεκεν, η πρώτη αναφορά βέβαια πρέπει να γίνει στον μεγάλο σύντροφο των παιδικών μας χρόνων Ιούλιο Βερν, και αν πρέπει να περιοριστώ σε μόνο ένα βιβλίο, αυτό θα είναι το Κυνήγι του Αερόλιθου. Θυμάμαι οτι το διάβασα σε ηλικια 10-11 χρονών κυριολεκτικά απνευστί. Δυο αγαπημένοι φίλοι και ερασιτέχνες αστρονόμοι σε μια μικρή πόλη των ΗΠΑ, ανακαλύπτουν ταυτόχρονα στο διάστημα έναν αερόλιθο και φιλοδοξούν ο καθένας να του δώσει το όνομα του. Η υπόθεση εξελίσσεται σε κόντρα μέχρι εσχάτων με αποτέλεσμα να κλυδωνίζεται η φιλία τους – αλλά και ο επικείμενος γάμος των παιδιών τους, ώσπου ένα πρωί το αστεροσκοπείο των ΗΠΑ ανακοινώνει ότι ο αερόλιθος έιναι από ατόφιο χρυσάφι! Και το μπάχαλο ολοκληρώνεται όταν ένας ιδιοφυής αλλά παρανοϊκος Γάλλος επιστήμονας αποφασίζει να κατεβάσει τον αερόλιθο στη γη!

Εαν η υπόθεση δεν σας φαίνεται ιδιαίτερα παιδική, τόσο το καλύτερο! Οπως μόνο ο Νίκος Δήμου νομίζω έχει γράψει, τα βιβλία του Βερν δεν απευθύνονται σε παιδιά – ή τουλαχιστον δεν απευθύνονται μόνο σε παιδιά! (θυμάμαι, στην ίδια ηλικία, που διάβαζα το “Εικοσι χιλιαδες Λευγες Κατω από τη Θάλασσα” σε μια παλιομοδίτικη μετάφραση από τις εκδόσεις Μίνωα – είχα χαθεί ανάμεσα σε στηλες Μπούνσεν, μανόμετρα και μεθοδολογίες ταξινόμησης των μαλακοστράκων!).

Για να επανέλθω στον Αερόλιθο, είναι από τα πιο διασκεδαστικά βιβλία που έχω διαβάσει. Σίγουρα δεν είναι τόσο σοφιστικέ όσο οι Είκοσι Χιλιάδες Λεύγες ή το Ανω Κάτω, αλλά πιστέψτε με είναι απίστευτα ευχάριστο και ζωντανό – και πολύ μορφωτικό όπως τα περισσότερα έργα του Βερν.
solomon.jpgΔεύτερο στην (τυχαία ούτως ή άλλως) σειρά το βιβλίο “Οι Θησαυροί του Σολομώντος” του Ράιντερ Χάγκαρντ (από την θρυλική παιδική σειρά της “Αγκυρας”). Δεν νομίζω να υπάρχει παιδί που ξεκίνησε να διαβάζει το βιβλίο αυτό και να το άφησε από τα χέρια του πριν φτάσει στην τελευταία σελίδα! Οι εικόνες που δημιουργει στην παιδική φαντασια δεν σβήνουν ποτέ, όποτε το ανοίγω η μορφή της Γκαγκούλ αναδύεται ολοζώντανη – “σαν να μην πέρασε μια μέρα”! Οσο και αν έχουν αλλάξει σήμερα τα πράγματα, τόση δράση και αγωνία δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο κανένα πιτσιρίκι!

Πρέπει να ήταν σε μια από τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού που το ενδεικτικό συνοδευόταν από βιβλίο ως δώρο. Σε μένα έπεσε η “Ανθρώπινη Κωμωδία” του Ουίλιαμ Σάρογιαν, ότι πρέπει για ανήσυχο καλοκαίρι. Πολύ συναισθηματικό βιβλίο που περιγράφει την δραματική ζωη μιας φτωχής αλλά άξιοπρεπούς οικογένειας, στην Αμερικη κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Βαθιά ανθρώπινοι ήρωες και καταστασεις άκρως τραγικές που μυούν απο νωρίς τα παιδια στην πραγματική ζωή – πίσω από την κάθε συμφορά όμως ανατέλλει πάντοτε ένας μικρός αισιόδοξος ήλιος. Ανάγνωσμα που αφήνει μια μελαγχολική γλύκα, ωραίο συναισθηματικό αντίβαρο στις ιστορίες ατελείωτης δράσης και περιπέτειας.

Ενα -δυο χρόνια αργότερα, βρέθηκε στα χέρια μου ενα βαρύ δερματόδετο βιβλίο με τον μάλλον αντι-εμπορικό τίτλο “Οι Δύσκολες Στιγμές του Σάννον”. Πολύ μετά κατάλαβα ότι επρόκειτο για “Τα Ώριμα Χρόνια” του Α. Τ. Κρόνιν. Μάλλον λόγω της πολυτελούς δερμάτινης βιβλιοδεσίας, το βιβλίο με τράβηξε και αρχισα να το διαβάζω για να βυθιστώ γρήγορα στις μαγικές εικόνες της Βρεττανικής φύσης και στο βουνό των επιστημονικών προβλημάτων του γιατρού Σάννον. Αν μή τι άλλο, ένα βιβλίο που διδάσκει γλαφυρά τη σημασία της επιμονής και της προσήλωσης στον τελικό στόχο, όπως επίσης και την αξία του να παλεύεις απέναντι σε όλες τις αντιξοότητες για κάτι που πιστεύεις πολύ. Από τα αναγνωσματα που πλάθουν χαρακτήρες.

Τώρα πως κολλάνε όλα τα παραπάνω με την”Μαίρη Πόππινς” της Π.Λ. Τραβερς (πάλι από την παιδική σειρά της Αγκυρας) θα σας γελάσω, αλλά ομολογώ ότι για εμένα παραμένει βιβλίο φετιχ (όλη η τριλογια που περιελάμβανε επίσης την “Επιστροφή της Μαίρη Πόππινς” και το “Θαυμαστό κόσμο της Μάιρη Πόππινς”).

Δεν μπορώ να φανταστώ άλλο βιβλίο τόσο συναισθηματικά σουρρεαλιστικό! Πολυ πριν τον Κοέλο, η Τράβερς έγραψε ότι εαν θέλεις κάτι πολύ, γίνεται. Στον κόσμο της Μαίρη Πόππινς οι αγελάδες χορευουν και υποκλίνονται στονpoppins.jpg βασιλιά, τα άγρια ζώα γράφουν ποιήματα και τα αστέρια στον ουρανό είναι από χρυσόχαρτο και τα κολλάει η κυρία Κόρυ ανεβασμένη επάνω σε μια τεράστια σκάλα. Πολλοί μου έχουν πει ότι είναι βιβλίο για κορίτσια. Λάθος, είναι ένα γεμάτο ευγένεια βιβλίο για αγόρια και κορίτσια που τους αρέσει να ονειρεύονται (και βέβαια εντελώς ακατάλληλο για κακομαθημένους κλώνους αλαζονικών γονέων…)

Θα μπορούσα να γράφω για ώρες αλλά λέω να σταματήσω εδώ. Εσάς, ποιά είναι τα αγαπημένα σας παιδικά βιβλία?