“Opinions are like asholes” λένε συχνά οι φίλοι μας οι Αμερικανοί, “everybody has one”!
Εως το ξεκίνημα αυτού εδώ του blog, γνώμη για τα κάθε είδους βιβλία έιχα, γνώμη για τις ιδιαιτερότητες και τα details της συγγραφικής πιάτσας δεν είχα καμία. Τους τελευταίους μήνες όμως έχω ακούσει, έχω διαβάσει και έχω συζητήσει πολλά με πολλούς, κατά συνέπεια έχω μια σχετικά ικανοποιητική εικόνα για το τι σημαίνει να είσαι νέος συγγραφέας στην Ελλάδα το 2006…
Επειδή λοιπόν, όπως έχω ξαναπεί, τις business τις ξέρω καλά, αποφάσισα να γράψω σήμερα ένα ποστ απαντώντας στην υποθετική ερώτηση “Πως θα μπορούσε ένας καλός Ελληνας συγγραφέας να μεγιστοποιήσει την εμπορική αξία της συγγραφικής του ικανότητας με μικρό κόστος και έξυπνους τρόπους?” Τωρα θα μου πείτε “ποιός σε ρώτησε εσένα?”…..σωστό, αλλά είπαμε, opinions!!
Προσοχή: Εννοείται ότι τα όσα θα ακολουθήσουν είναι καθαρά μια προσωπική, επιφανειακή άποψη, περισσότερο ένα brainstorming θα έλεγα. Πιθανώς ούτε εγώ ο ίδιος δεν θα τα εφάρμοζα! Αυτό όμως δεν σημαίνει τίποτα, μια ιδέα πολλές φορές μας οδηγεί από μονοπάτι σε μονοπάτι και κάποια στιγμή βγαίνουμε και στην μεγάλη λεωφόρο!
Eννοείται επίσης ότι μιλώ για εναλλακτικούς τρόπους και μεθόδους συμπληρωματικές στα γνωστά κανάλια εκδοτικών οίκων, ατζέντηδων κλπ. που φαντάζομαι ότι όλοι ακολουθούν. Πάμε λοιπόν!
1. To πρόβλημα (όπως έχω ξαναγράψει) κατά την γνώμη μου είναι ότι η Ελληνική αγορά είναι πολύ μικρή για έναν φιλόδοξο συγγραφέα, η περιορισμένη δε εμβέλεια της Ελληνικής γλώσσας κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα (σκεφτείτε: σε σύνολο 5 δις πληθυσμού της γης, πόσοι μιλάνε ελληνικά? 20 εκατομμύρια?)
2. Ο εγκλωβισμός σε μια μικρή αγορά ευνοεί μακροπρόθεσμα την εσωστρέφεια με όλα τα κακά που αυτή συνεπάγεται (ιντριγκες, σούπα-μούπες κλπ). Το αποτέλεσμα είναι να χασουμε την ικανότητα της καθαρής σκέψης και να αρχίσουμε να κρίνουμε με βάση τα δικά μας “επαρχιακά” standards και όχι τα διεθνή, πρότυπα μέτρα σύγκρισης.
3. Συνεπεία των παραπάνω, κάθε δημιουργός που επιθυμεί το κάτι περισσότερο θα πρέπει νομίζω να στοχεύει στο να
προσεγγίσει κοινό και αγορές και εκτός Ελλάδος. Στρατηγικές για την υλοποίηση του στόχου μπορούν να υπάρξουν πολλές, όλες όμως θα πρέπει να οδηγούν στην (με χαμηλό κόστος, έμμεση ή άμεση) εκμετάλλευση μεγάλων δικτύων διανομής που ανήκουν σε τρίτους φορεις.
Ενα εύκολο ξεκίνημα π.χ. θα μπορούσε να είναι η συστηματική προσέγγιση των Ελλήνων του εξωτερικού (Αυστραλία, ΗΠΑ, Γερμανία, Καναδάς). Οι άνθρωποι αυτοί είναι γενικά διψασμένοι για ότι ελληνικό, έχουν αγοραστική δύναμη και σε πολλές περιπτώσεις σημαντική επιροή στις τοπικές κοινωνίες. Ετσι, ερχόμενος κάποιος σε άμεση επαφή μαζί τους (μεσω roadshow, πρεσβειών, τοπικά έντυπα κλπ), αφ’ ενός διευρύνει γρήγορα το target market του και αφ’ ετέρου αποκτά σταδιακή πρόσβαση και δυνατότητα διείσδυσης σε μεγάλες διεθνείς αγορές, οι οποίες θα πρέπει να είναι και ο τελικός στόχος.
4. Απαραίτητο εργαλείο για την υλοποίηση μιας οποιασδήποτε διεθνούς στρατηγικής είναι πλέον το web. Αρκετοί νέοι έλληνες συγγραφείς έχουν ήδη ανοίξει πολύ όμορφα blogs και μπράβο τους. Το επόμενο βήμα σαφώς και θα μπορούσε να είναι ένα αγγλόφωνο blog (ή άλλη γλώσσα κατά περίπτωση) και η σταδιακή δημοσίευση μικρών μεταφρασμένων κειμένων ως teasers. Επίσης θα μπορούσε να είναι η εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που δίνουν το u-tube και το myspace, το podcasting και το videocasting (σας φαίνεται πολύ παράξενο ένα βιντεάκι με τον συγγραφέα να διαβάζει κομμάτια από το έργο του – ή ένα πρωτότυπο trailer που θα διαφημίζει έξυπνα το βιβλίο?)
Σκεφτείτε επίσης την δυνατότητα που δίνει το web οσον αφορά την ηλεκτρονική πώληση, μπορεί π.χ. ένα βιβλίο να είναι διαθέσιμο σε ηλεκτρονική έκδοση και όποιος θέλει να το κατεβάσει (δελεαμένος από το teaser) να πλήρώνει ένα μικρό ποσό (3-4 δολλάρια μέσω πιστωτικής κάρτας ή paypal).
5. Αλλο φθηνό και αποτελεσματικό εργαλείο θα μπορούσε να είναι η προσέγγιση του ευρύτερου επιχειρηματικού κόσμου. Μια ελληνική εταιρεία πχ που δραστηριοποιείται στην Ασία πιθανόν να εύρισκε πολύ ενδιαφέρουσα την ιδέα να χρηματοδοτήσει την έκδοση ενός βιβλίου που το θέμα του έχει κάποια σχέση με τους πελάτες ή τα προϊόντα της (θα μπορούσε ας πουμε να το προσφέρει ως Χριστουγεννιάτικο δώρο). Επίσης το πράγμα θα μπορούσε να δουλέψει και αντίστροφα, μια ξένη εταιρεία που κάνει business στην Ελλάδα ίσως ήθελε για courtesy reasons να προσφέρει στους Ελληνες πελάτες της ένα ελληνικό βιβλίο σε αποκλειστική έκδοση.
Ωραίος business partner θα μπορουσε να ειναι οι αεροπορικες εταιρείες (και οι ασχολούμενες με τον τουρισμό γενικότερα). Σκεφτειτε πόσα εκατομμύρια κόσμου διακινούν και πόσο θέλουν όλες να βρίσκουν τρόπους ώστε να κάνουν το βαρετό
διάστημα της πτήσης απολαυστικό για τους επιβάτες τους (και κερδοφόρο γαι τις ιδιες). Εκατομμύρια ιδέες μπορεί να προκύψουν σε μια τέτοια συζήτηση, sky is the limit!
Θα μπορούσα να συνεχίσω επί μακρον, αλλά σταματαω εδώ. Αλλωστε, σκοπός μου δεν είναι άλλος, από το να πώ απλώς ότι η εποχή μας δίνει τρομακτικές δυνατότητες πρόσβασης σε νέες αγορές και με νέους τρόπους – αρκεί κανείς να σκεφτεί δημιουργικά. Τhink outside the box! Ας βγούμε όλοι από τα κουτιά μας και ας προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα από διαφορετικές οπτικές γωνίες, ας ανέβουμε στις καρέκλες μας φωνάζοντας ώς νέοι John Keating, “I SOUND MY BARBARIC YAWP OVER THE ROOFTOPS OF THE WORLD”!!!!

#1 by Nikos on November 20th, 2006
Quote
Θεός. Θεός!
Δεν διαβάζει κανείς στην Ελλάδα τέτοια πράγματα τη σήμερον…..
Μόνο γκρίνια και μιζέρια.
Μπράβο κύριος…..
#2 by spiretos72 on November 20th, 2006
Quote
Ναι. Θα βοηθούσε βέβαια πολύ περισσότερο αν έγραφε κατευθείαν στα αγγλικά. Και αν απέφευγε τα local particularities επίσης. Αλλά αυτά είναι συνταγές γαι best-sellers και όχι για τέχνη. Συνήθως οι συγγραφείς θέλουν να κάνουν τέχνη, no?
#3 by librofilo on November 20th, 2006
Quote
Ωραίο το ποστ σας αγαπητέ και μάλλον ανάβεις φωτιές.Πιστεύω ότι πρέπει να ευαισθητοποιήσει περισσότερο τους εκδοτικούς οίκους και λιγότερο τους συγγραφείς.Συμφωνώ με τον spireto72,μάλλον τέχνη πρέπει να παράγουν οι συγγραφείς και με τις business να ασχολούνται κάποιοι άλλοι,ατζέντηδες,εκδότες κλπ.Δυστυχώς στην χώρα μας αυτές είναι έννοιες αγνωστες και είναι πολλοί οι λόγοι γι’αυτό.
#4 by piccolo diabolino on November 20th, 2006
Quote
Μικρέ μου αδερφέ φοβερό κι αυτό το ποστ σου. μακάρι οι εκδοτικοί οίκοι κι εταιρείες να τολμούσαν περισσότερο. πιστεύω όμως ότι το βιβλίο είναι ένα προιόν που ο μέσος έλληνας αντιμετωπίζει σαν το… ουράνιο. ούτε έχει δει πώς είναι και του χουν πει να μην το πιάνει, είναι ραδιενεργό
#5 by regina on November 20th, 2006
Quote
Νομιζω οτι οι περισσότεροι συγγραφεις σημερα, θέλουν να γράψουν ένα best seller και όχι τέχνη. Δηλαδη διαφωνω με τον spiretos.
#6 by Composition Doll on November 21st, 2006
Quote
Oh Captain, my Captain Nuwanda!
Σε ικετεύω να γίνεις ο manager μιας πολλά υποσχόμενης, νέας, ωραίας, τιμίας πλην πτωχής μελλοντικής συγγραφέως. Τι λες?????
#7 by nuwanda on November 21st, 2006
Quote
καλημερα σε ολους,
Νικο μου, θενκς. Η μιζερια και η γκρινια μακρια απο μας, το ξερεις αυτο! Α, συγχαρητηρια για τα νεα μελη του network!
Spiretos,
κατ’ αρχην με ‘γεια το blog! Ωραιες οι κριτικες σας!
Δεν ξερω τι θελουν να κανουν οι συγγραφεις, ο καθενας σιγουρα εχει τον στοχο του, απο οτι ξερω ομως ολοι θελουν να κανουν πωλησεις και να γινουν γνωστοι. Δεν συμφωνω απολυτα με τον διαχωρισμο best seller/τεχνη. Ενα βιβλιο που το αγοραζουν μερικες εκατονταδες χιλιαδες ανθρωποι δεν σημαινει απαραιτητα οτι ειναι και κακο, σκεφτειτε τον King.
#8 by nuwanda on November 21st, 2006
Quote
Αγαπητε librofilo,
ευχαριστω για τα καλα λογια. Ακριβως επιεδη δεν υπαρχει ακομη στην χωρα μας η επαγγελματικη αυτη υποδομη (και πως να υπαρχει αλλωστε οταν τα λεφτα δεν ειναι πολλα…), πιστευω οτι ειναι σημαντικο ο καθε συγγραφεας να εκμεταλλευτει τις δυνατοτητες της εποχης για να ξεχωρισει.
Κανεις πολυ παρεα με τον Μαμαλουκα τελευταια για αυτο και κραταει και τα δικα σου comments ως spam…
Δηλαδη, αν ο μεγαλος μου αδελφος ειναι ο piccolo diabolino, εγω τι ειμαι, ο piccolino? και τα βιβλια ραδιενργα? ….mama mia!! Ειπαμε ρε φιλε να τρομοκρατεις τον κοσμο μεσω των βιβλιων σου, αλλα και μέσω των blog?
#9 by nuwanda on November 21st, 2006
Quote
Καλημερα Ρεγγινα,
η γνωμη σου ως συγγραφεας για ολα αυτα εχει ιδαιτερο ενδιαφερον, θα ηθελα να την ακουσω…
Αγαπητη μου Doll,
δεν τα μπορω τα μανατζεριλικια, αλλα αν θελεις μια ανιδιοτελη φιλικη γνωμη (οπως αρμοζει σε μια ¨”πτωχη” συγγραφεα
), στην διαθεση σου!!
#10 by αλκιμήδη on November 21st, 2006
Quote
Συμφωνώ με τον Spireto όχι από την άποψη ότι οι συγγραφείς θέλουν απαραίτητα να κάνουν τέχνη αλλά από την άποψη ότι έτσι θα ήθελα να τους δω να σκέφτονται. Πιστεύω αν κάποιος γράψει κάτι αληθινό που να μιλάει σε αυτόν και τις αναζητήσεις του τότε αυτόματα θα υπάρχει και το αντίστοιχο αγοραστικό κοινό. Όταν στο πίσω του μυαλού είναι η αναγνωσιμότητα τότε το αποτέλεσμα έχει μια ανειλικρίνια που δε προσφέρει, ακόμη κι αν γίνει best seller. Όταν το βιβλίο είναι έτοιμο τότε είναι ο καιρός να σκεφτούμε τη προώθηση και το marketing αυτού.
#11 by nuwanda on November 21st, 2006
Quote
Aλκιμηδη,
σωστο το σχολιο σου αλλα λαβε υπ’ οψιν σου και τα εξης:
1. Στην σημερινη εποχη της υπερπαραγωγης, οσο καλο και να ειναι ενα βιβλιο θα πρεπει να επικοινωνηθει στο κοινο με καποιους τροπους.
Εαν ενας συγγραφεας δεν το κανει για το βιβλιο του, καποιος αλλος θα το κανει για το δικο του.
2. Θα ηταν πολυ ωραιο οι συγγραφεις (οπως και ολοι οι καλλιτεχνες) να μην ενδιαφερονται για τα εγκωσμια αλλα μονο για την τεχνη. Για να γινει ομως αυτο, θα πρεπει ή να υπαρχει καποιος μονιμος χορηγος (οπως ηταν οι Εστερχαζυ για το Χαυντν πχ) ή ο συγγραφεας να ειναι εντελως ανεξαρτητος οικονομικα. Δυσκολα πραγματα…
#12 by scalidi on November 21st, 2006
Quote
θα με αναλάβεις ως μάνατζερ; Για να μη μακρυγορώ…
#13 by nuwanda on November 21st, 2006
Quote
Σταυρουλα,
ουτε τις γνωσεις εχω, ουτε το χρονο δυστυχως! Για κουβεντα ομως και γνωμη φιλικη στην διαθεση σου παντα…
#14 by αλκιμήδη on November 21st, 2006
Quote
1. Γιαυτό λέω, πρώτα να το γράφουν και μετά να το προωθούν. Κατά τη διάρκεια της γραφής να λειτουργούν ως συγγραφείς όχι ως marketeers. (Οι προτάσεις φυσικά και είναι ένας πολύ καλός τρόπος)
2. Αν έχει την ανάγκη να εκφράσει κάτι μέσω τέχνης κάποιος τότε λειτουργεί ως καλιτέχνης. Αλλιώς φοβάμαι υποκρίνεται ότι είναι καλλιτέχνης.
Καλημέρα δε σας είπα, τι αγενής!
#15 by Alexandra on November 21st, 2006
Quote
γεια σας!
και εγώ ως νέα (ακόμα) και φιλόδοξη συγγραφέας, ήρθα σ΄αυτή την κουβέντα!
ναι, θα ήταν εξαιρετικό για έναν νέο συγγραφέα να του ανοιχτούν οι δρόμοι. και ναι, εκτιμώ ότι (έχοντας δουλέψει και στην αντίπερα όχθη) χρειάζεται οργανωμένη εργασία, πολυεπίπεδη, ώστε να προβληθεί σωστά η δουλειά ενός νέου συγγραφέα. δεν είναι ντροπή κάποιοι να προωθήσουν σωστά τη δημιουργική δουλειά. αυτό είναι το ζητούμενο, νομίζω. καλώς ή κακώς βρισκόμαστε σε εποχές που απαιτούν εικόνα, προβολή, ειδικές κινήσεις από την εκδοτική εταιρεία ή από τον χορηγό (σε εξαιρετικές περιπτώσεις).
αν ξεκινήσουμε από την υπόθεση ότι κάποιος γράφει καλά/μέτρια/αξιόλογα και ότι δεν έχει καμία γνωριμία στο χώρο, θα πρέπει να προωθήσει μόνος τον εαυτό του, μέσω του διαδικτύου (εμένα αυτό μου πρότειναν καλοί φίλοι και πράγματι το εφάρμοσα μια και δεν είχα επιλογή, αφού αποκτάς βήμα και παρουσιάζεις τον τρόπο γραφής, ματιάς σου).
και δεν είναι ντροπή ένας άνθρωπος που έχει κάνει κάτι αξιόλογο να προωθηθεί με διαφορετικούς τρόπους. δεν σημαίνει ότι όλα τα ‘μπεστ-σέλλερ’ είναι άτεχνα ή βιομηχανοποιημένα – αυτή είναι η άποψή μου.
έχοντας ‘σπουδάσει’ την δομή και την μορφή του κειμένου στο εξωτερικό στην Αγγλία συγκεκριμένα (από ανασφάλεια κυρίως, αφού δεν ήμουν σίγουρη αν έγραφα σωστά αλλά και από ανάγκη, να κάνω ολοκληρωμένη δουλειά και συστηματική) θεωρώ ότι πρέπει να δούμε το βιβλίο με διαφορετική ματιά. να το προσφέρουμε σε όσο δυνατόν περισσότερους.
για μένα αυτό είναι το ζητούμενο… πίσω από όλη αυτή τη δομή (που ξεκινάει από τη στιγμή της δημιουργίας, της σύλληψης της ιδέας του βιβλίου και καταλήγει στην εμπορική δραστηριότητα/εκμετάλλευση του βιβλίου) καταλήγουμε στον αποδέκτη. και ένας αναγνώστης έχει άποψη. και κάποιος που διαβάζει ‘μυρίζεται’ την αλήθεια ενός βιβλίου, αλλά βασική προϋπόθεση είναι να έχει την πρόσβαση ο αναγνώστης στο βιβλίο, να το δει, να φανεί, να καταλάβει ότι είναι για εκείνον και όχι να ‘θαφτεί’
ανοιχτά μάτια και διάθεση λοιπόν σε νέες μορφές επικοινωνίας που βοηθούν ανθρώπους που δίνουν μάχες με τον εαυτό τους και τη δημιουργία τους!
(συγγνώμη για το μακροσκελές, αλλά!)
#16 by scalidi on November 21st, 2006
Quote
πλάκα έκανα, παιδί μου…
#17 by daniela on November 21st, 2006
Quote
Αγαπημενε nuwanda,
Δεν διαφωνώ καθόλου ότι πρέπει να ακολουθήσουμε την ροή της εποχής μας (smart & easy ways) καθώς και την ταχύτητα της (super fast! Όπως και τα καράβια!!
). Έχω όμως, όσον αφορά την τέχνη, ενα παράδειγμα, μια διαπίστωση και μια ευχή:
• Ένας καλλιτέχνης θα υπέφερε μέσα σε ένα super fast γιατί δεν θα μπορούσε να θαυμάσει την φύση, ενώ ένας manager θα ήταν χαρούμενος που δεν θα έχανε χρόνο στην μετακίνηση!!!
• Δυστυχώς σήμερα, με την πληθώρα αναγνωσμάτων που κυκλοφορούν, “ακούγονται” και “διαβάζονται” μαζικά αυτοί που καταφέρνουν με τον έναν η τον άλλο τρόπο να κάνουν φασαρία. Οι ταπεινοί, συνεσταλμένοι, σιωπηλοί, αφοσιωμένοι, απόκοσμοι και γεμάτοι ιδιαιτερότητες καλλιτέχνες που δημιουργούν για την ηδονή της τέχνης καθεαυτής (μη μπορώντας να κλείσουν τα αφτιά στην εμμονή των εσωτερικών ερινυών της προσωπικής τους ενδοσκόπησης παρασυρμένοι από την ασυγκράτητη ορμή της δημιουργίας) και όχι για τον οργασμό της δόξας, ανήκουν σε άλλη εποχή.
Η τέχνη είναι εμμονή, πάθος, ανάγκη, έρωτας!
Τι σχέση έχει αυτό με managment και marketing?? Μάλλον οι παλιάς κοπής δημιουργοί σε όλα τα επίπεδα έχουν εκλείψει ή οι αυτοί οι ελάχιστοι θα ανακαλυφθούν από κάποιον nuwanda μετά από χρόνια. Οι πραγματικοί καλλιτέχνες δεν αντέχουν το marketing, και τα economics, άσε που δεν το καταλαβαίνουν κιόλας ( γι’ αυτά είναι καταλληλότεροι άνθρωποι σαν τον nuwanda, που γνωρίζει τα περί promotion από την μια και από την άλλη εκτιμά και την αξία της αισθητικής και της τέχνης! ελπίζω
). Πόσοι διάσημοι δεν έχουν πεθάνει στην ψάθα?
• Για τους καλλιτέχνες μετράει το ταξίδι και όχι η Ιθάκη! Μακάριοι και μακάρι όλοι αυτοί που δημιουργούν να περάσουν λωτοφάγους, Κύκλωπες, Λαιστρυγόνες, σειρήνες και να μηχανεύονται «Δούρειους ίππους» ενάντια στην καθημερινότητα και την μιζέρια μας!
Γι’ αυτό:
Κύριε Ψινάκη θα αναλάβετε κι εμένα?
#18 by scalidi on November 21st, 2006
Quote
αχ, ντανιέλα, τα είπες τόσο ωραία…απλώς προσυπογράφω.
#19 by nuwanda on November 21st, 2006
Quote
πωπω, τι ωραια σχολια ειναι αυτα!
Αλκιμηδη, στο Νο. 1 συμφωνουμε (γιατι ετσι κι αλλιως το αναποδο δεν γινεται), στο Νο. 2 επισης, αλλα αυτο δεν αναιρει την αναγκη προβολης της τεχνης με ολους τους τροπους. Τι αλλο απο προβολη της τεχνης ειναι μια γκαλερυ, ενα μουσειο ή ακόμη ακόμη τα βιβλιοπωλεια? με την διαφορα οτι αυτα ειναι οι παραδοσιακοι τροποι….
Σταυρουλα,
#20 by nuwanda on November 21st, 2006
Quote
Αλεξανδρα, σε ευχαριστουμε για το πολυ ωραιο σχολιο!
Η γνωμη σου πολυ σημαντικη λόγω της ιδιοτητας σου – προφανως συμφωνω απόλυτα μαζι σου.
Υπαρχουν δυστυχως πολλά παραδείγματα γυρω μας βιβλίων πολυ αξιολογων που κυκλοφορησαν πριν χρονια, πουλησαν 500 αντιτυπα και ουσιαστικα περασαν απαρατηρητα. Το web (εαν αξιοποιηθει πληρως) αν μη τι αλλο δινει την δυνατοτητα σε καθε βιβλιο να ειναι προσβασιμο ανα πασα στιγμη, ετσι εαν κατι αξιζει θα ανακαλυφθει και θα διαδωθει πολυ γρηγορα (για να μην πω και με πολυ χαμηλότερο κόστος για τους αναγνωστες).
#21 by nuwanda on November 21st, 2006
Quote
Daniela,
πως να διαφωνησω με τετοιο ονομα και τετοιο σχολιο…..
καλλιτεχνης και ‘σεις?
το μονο που θα ηθελα να προσθεσω (για μια ακομη φορα) ειναι οτι η τεχνη δεν αναιρειται απο κανενα μρκετινγκ, αντιθετα συμπληρωνεται και διαδιδεται…
Σας ευχαριστουμε για την τιμη και το υπεροχο κειμενο (το Ψινακης τι το θελατε…
)
#22 by mamaloukas on November 21st, 2006
Quote
Daniela μας μαγέψατε με τα λόγια σας και με το όνομά σας. το ξέρετε πως έτσι ονομάζω μια καινούργια μου ηρωίδα;
#23 by Alexandra on November 22nd, 2006
Quote
έχω μια απορία….
γιατί στην ελλάδα θέλουμε οι άνθρωποι της τέχνης (εκτός των τραγουδιστών και των ηθοποιών) να είναι φτωχοί; αυτό το έχω συζητήσει με κάποιους γνωστούς και φίλους που ασχολούνται με το χώρο και δεν το κατανοούν ούτα εκείνοι… κανείς που ασχολείται, συνήθως, με την τέχνη δεν βγάζει περιουσίες, αλλά το να ζει αξιοπρεπώς είναι κακό; γιατί κάποιος να αντιμετωπίζει και την οικονομική επιτυχία ενός βιβλίου ως κακό (ή τουλάχιστον με απέχθεια); ότι δηλαδή η επιτυχία συνήθως στερείται καλλιτεχνικής αξίας…
ναι, είναι όμορφη η ρομαντική εικόνα ενός ανθρώπου να γράφει και να έχει έμπνευση κάτω από το φως των κεριών… αλλά… είναι περισσότερο μυθιστόρημα.
και οι ατελείωτες ώρες που μόνο εκείνος και η ψυχή που ξέρει πόσο επώδυνες και δυνατές είναι, την ώρα που καταθέτει σε κάθε βιβλίο; και ναι υπάρχουν οι άνθρωποι που έγραψαν βιβλία και έκαναν επιτυχία σε παγκόσμιο επίπεδο… και δεν κρίνω την καλλιτεχνική τους αξία απλά παραθέτω την επιτυχία (Χάρυ Πότερ, Ντα Βίντσι Κωδικός, κλπ) δεν είναι και πολλοί οι εκατομυριούχοι σε αυτό τον χώρο (περισσότερα βγάζουν οι ποδοσφαιριστές και ακόμα οι υδραυλικοί και φυσικά δεν μειώνω τα επαγγέλματα, έχουν ιδαίτερη χρησιμότητα, απλά συγκρίνω και αποδέχομαι την πραγματικότητα).
nuwanda,
ιδιαίτερα ενδιαφέρον θέμα και ξανά καταχράστηκα χώρο!
#24 by scalidi on November 22nd, 2006
Quote
γιατί η φτώχεια θέλει καλοπέραση, αλεξάνδρα…
#25 by Alexandra on November 22nd, 2006
Quote
stavroula mou, lol!!!
exactly!
#26 by nuwanda on November 22nd, 2006
Quote
Alexandra,
πολυ ωραιο σχολιο, προσωπικα συμφωνω απολυτα μαζι σου.
Δυσυχως στην χωρα μας, το οικονομικο κερδος για καποιο ανεξηγητο λογο θεωρειται (ακομη) κλοπη και ανηθικοτητα απο πολλους. Αυτο μαλλον οφειλεται στην πολυετη επιδραση της κακως εννοούμενης αριστερης σκέψης στο συλλογικο μας υποσυνειδητο (αλλη πολύ μεγάλη κουβεντα για το τι ειναι τελικα η αριστερα στην Ελλαδα).
Και δυστυχως, οπως ξερουμε ολοι, η διανοηση στην Ελλαδα ειναι αυστηρα και νομοτελιακα αριστερη….
#27 by scalidi on November 22nd, 2006
Quote
τι λες, βρε παιδί μου, πότε θα μας κάνεις διάλεξη; nuwanda με έστειλες με τη φρασεολογία σου “κοινωνικό υποσυνείδητο”…”μάγε της φυλής” υποκλίνομαι στις δυνάμεις σου επί κοινωνικής ψυχολογίας…
#28 by nuwanda on November 22nd, 2006
Quote
….”συλλογικο υποσυνειδητο” Σταυρουλα….
η μονη διαλεξη που θα μπορουσα να κανω θα ειχε θεμα “Μην κανετε διαλεξεις, ο κοσμος τις βαριεται αφανταστα”….
μαγος της φυλης?…..τοσο ασχημος ειμαι λοιπον?
#29 by scalidi on November 22nd, 2006
Quote
ε, εγώ το κοπλιμεντάκι θα το δώσω, για να εξάψω και τη φαντασία του υπόλοιπου γυναικείου πληθυσμού: είσαι ένας Τομ Κρουζ στο ψηλό του με διανοουμενίστικο προφίλ και ρομαντικό ανφάς…μην παρεξηγηθώ κάνω πλάκα
#30 by nuwanda on November 22nd, 2006
Quote
Μπραβο, καλα κανεις και το διευκρινιζεις στο τελος – ήδη μετα το “γλυκο αγορι” που ειχε γραψει ο librofilo λαμβανω κατι παραξενα email…..
#31 by scalidi on November 22nd, 2006
Quote
από άντρες προφανώς, έλα στο διέλυσα το ποστ με τις ανοησίες μου, δεν είναι εδώ και ο μαμαλούκ να με επιπλήξει το φυλάει να μου τα σούρει από κοντά
#32 by Alexandra on November 22nd, 2006
Quote
συνεχίζω… νουβάντα (δεν κάνεις ένα ποστ περί Τέχνης στην Ελλάδα;)
δηλαδή τί είναι κλοπή; η αμοιβή για κάτι που έχει κάποιος δουλέψει; και υπάρχουν κόμματα στην ελλάδα σήμερα; αφού όλα είναι ένα!
και τελικά τί είναι καλλιτέχνης στη χώρα μας; είναι η ελληνική ‘ελιτίστικη’ νοοτροπία που έχουμε για τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα. ότι η τέχνη είναι περιττή…
ερώτηση: μα καλά, θα δώσω εγώ λεφτά για να αγοράσω ένα πίνακα; δεν το βγάζω μια φωτοτυπία;
ερώτηση2: μα καλά, να αγοράσω ένα βιβλίο; δεν παίρνω περιοδικά που έχουν και καμια ξεβράκωτη (αφού τα μηνιαία περιοδικά ξεπερνούν κατά πολύ το κόστος κάποιων διηγημάτων και βιβλίων – σε σχέση με τους ξένους, πάντα);
και μετά, η τέχνη που απομονώνεται από σνομπισμό προς το ευρύ κοινό… αντί να δωθεί απλόχερα, αναδιπλώνεται και καμαρώνει. θεωρώ τα βιβλία/δώρο ειλικρινά ότι καλύτερο έχει γίνει τα τελευταία χρόνια (δεν με ενδιαφέρουν τα συμφέροντα των εφημερίδων, μιλάω για τον σκοπό της εκλαϊκευσης της γνώσης για όποιον τη θέλει).
και λέμε ότι η τέχνη είναι μόνο για κάποιους ιδιαίτερα πλούσιους ή έστω νεόπλουτους… είναι τόσο λάθος αυτό. αλλά καλλιεργείται αυτό και με τόσους τρόπους που νομίζω ότι μόνοι βγάζουμε τα μάτια μας…
#33 by librofilo on November 23rd, 2006
Quote
Καλέ που πήγε η ΑΕΚ?Και έστελνα κόσμο να δει το ποστ?
#34 by nuwanda on November 23rd, 2006
Quote
Αλεξανδρα,
καλα κανεις και συνεχιζεις!
και παλι συμφωνω γενικα μαζι σου, αν και πιστευω οτι τα τελευταια χρονια ο κοσμος αρχιζει σιγα σιγα και συμφιλιωνεται με την εννοια της τεχνης, ιδιως οι νεες γενιες (ολο καινουρια πραγματα γινονται, progreesive θεατρο, cheap art κλπ)
Οσον αφορα όμως τον “σκληρο πυρηνα” της ελληνικης κοινωνιας (που αγοραζει μονο κουτσομπολο-περιοδικα και παρακολουθει μονο τηλεοραση), πιστευω οτι θα χρειασθει πολυς χρονος και κοπος για να τον διαπερασει η τεχνη – εαν γινει ποτε δηλαδη αυτο…
Μονο η παιδεια ειναι αυτη που μπορει να αλλαξει δραματικα το τοπιο σε ένα διαστημα 2-3 γενεων – εκει ομως δεν θέλουμε (σαν οργανωμενη κοινωνια) να κανουμε τιποτα….
#35 by nuwanda on November 23rd, 2006
Quote
Αγαπητε librofilo,
το ποστ ηταν εορταστικο, μονο για εχθες!
Σημερα επανηλθαμε στα κανονικα (δεν εκανε και νεο hi-score ο γαβρος να το γιορταζαμε διπλα…)
Παρ’ ολα αυτα, όποιος θελει να διαβασει το χθεσινο ποστ, εδω
#36 by daniela on November 23rd, 2006
Quote
Δεν θεωρώ ότι η φτώχεια ή οι δύσκολες συνθήκες για έναν καλλιτέχνη είναι προϋπόθεση ή κριτήριο, ή αντισταθμιστικό όφελος της αξίας και της αποδοχής-δόξας που θα απολαύσει επικοινωνώντας το έργο του. Φυσικά και δεν είναι κλοπή η χρηματική εκτίμηση του έργου ενός καλλιτέχνη. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να συνεχίσει να ζει ,να συνεχίσει να δημιουργεί, με τελικό σκοπό να εκφράζεται και ταυτόχρονα να μορφώνει συνειδήσεις και να προάγει την σκέψη. Ποτέ όμως δεν θα πλήρωνα, όσα χρήματα και να είχα, έναν πίνακα ζωγραφικής παραπάνω απ’οσο λογικά αξίζει. Και εννοώ πραγματικό κόστος και καλλιτεχνική αξία.
Πόσες φορές όμως οι δημιουργοί –Γκολουμ μάλλον – αναπτύσσουν, λόγω των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν μέχρι να αναγνωριστούν και ίσως και των θυσιών που αναγκάζονται να κάνουν γι’αυτο, έναν δεύτερο εκδικητικό και ματαιόδοξο, υπεροπτικό και δοξοδιψή εαυτό που τον εκδηλώνουν πίνοντας τις πρώτες σταγόνες δόξας. Κι εδώ φτάνω στο να απαντήσω τι είναι για μένα καλλιτέχνης : αυτός που ζει , εργάζεται και αγωνίζεται μια ζωή για να αποτυπώσει την δική του αλήθεια με όποιον τρόπο η φύση και η αισθητική του τον βοήθησε. Χωρίς να είναι η αναγνώριση-αποδοχή αυτοσκοπός αλλά γιατί η ζωή του θα είναι ανυπόφορη αλλιώτικα. Σ’αυτους τους ανθρώπους η αισθητική και η καλλιτεχνική ηθική λειτουργούν σαν ασπίδες για τα παραπάνω ατοπήματα (Μόνο αν γνωρίσει κανείς έναν τέτοιο άνθρωπο μπορεί να καταλάβει τι λεω. Φτάνουν στην αντίπερα όχθη, μίλια μακριά από ‘μας. Λες και είναι στον παράδεισο. Το εντυπωσιακό είναι οτι αυτοί αρκούνται σε τόσο λίγα. – δεν νομίζω πως ο Καζαντζάκης πέθανε δυστυχής, μάλλον ελεύθερος) .
Είναι πολύ ενδιαφέρον να διαβάσετε τα γράμματα του Β.Α. Μότσαρτ ενός ανθρώπου που είναι αδύνατο κάποιος να ξεχωρίσει την μουσική από την προσωπική του ζωή και σκέψη. Η τέχνη του είναι τόσο μέσα του όσο ο πατέρας του , όσο η αγαπημένη του Κονστανς, η αγαπημένη του μουστάρδα!!
Και όταν η τέχνη απομονώνεται από τους ίδιους τους καλλιτέχνες σε συνδυασμό με τους περιορισμούς που απορρέουν από τη πυραμίδα του Mashlow…………(οπως θα έλεγε κι ο nuwanda), γιατί δεν παει ένας δημιουργός στον Εθνικό Κήπο να παρουσιάσει το έργο του! Αυτοί και φαντασία διαθέτουν και αισθητική!
Ειδικά στην Ελλάδα μετά από τόσες κακουχίες και σκλαβιές μάλλον θα περάσουν πολλά χρόνια για να εκτιμήσουμε την ευεργετική δράση της τέχνης, της ευγενους άμιλλας και την ματαιότητα της «αρπαχτής» στην ζωή μας!
Αλλά κι εμείς εδώ τι κάνουμε; Δεν νομίζω να γκρινιάζουμε μόνο! Ας αποδείξουμε το αντίθετο! Επανάσταση. Nuwanda εσύ που διαθέτεις πρωτότυπες ιδέες, αναρχική σκέψη, ευγένεια χαρακτήρος, αισθητική αλλά και……. φυσικό κάλλος οργάνωσε κάτι. Τι αρχηγός των άτακτων είσαι
#37 by Alexandra on November 23rd, 2006
Quote
ναι, εύχομαι οι γενιές των -άντα και κάτω να προσεγγίζουν το χώρο της τέχνης καλύτερα. και μιλάω γενικά…
ναι, ομολογώ ότι παίρνω και εγώ ένα hello ή κανένα οκ που και που και για να ξελαμπικάρω και ίσως δω και τις ειδήσεις του σταρ (γιατί μ’αρέσει και η ελαφρότητα και το αστείο σε σχέση με την υπερβολή και το χυδαίο). ανθρώπινη είμαι και θέλω να είμαι μέσα στη ζωή και στα πράγματα (και η ζωή έχει και το περιοδικάκι της;)
και η παιδεία νουβάντα… τι να σου κάνει και αυτή η δύσμοιρη. από τη μια τη ράβουνε από την άλλη την ξηλώνουνε… και στη μέση τα καημένα τα παιδάκια. το βασικό είναι η σφαιρικότητα των ερεθισμάτων και των ευκαιριών που δίνει κάποιος στον εαυτό του (και αν έχει οικογένεια στα παιδιά του). τελικά είναι όλα προσωπικές επιλογές… ή όχι;
παράδειγμα, εμένα οι γονείς μου με έφερναν από την επαρχία τουλάχιστον μία φορά το μήνα να δω θέατρο και θέατρο υπέροχο… (ενήλικες παραστάσεις). αυτό είναι θέμα επιλογών των γονιών.
#38 by daniela on November 23rd, 2006
Quote
@mamaloukas
Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Όσο για την ηρωίδα αισθάνομαι ήδη πολύ τυχερή.(είναι καμιά διαβολική δολοφόνος-ελπίζω να μην επηρεασθώ;;) Περιμένω με αγωνία να το διαβάσω!!
#39 by Alexandra on November 23rd, 2006
Quote
παραστάσεις για ενήλικες ήθελα να πω… (γεράματα!)
#40 by nuwanda on November 23rd, 2006
Quote
Aγαπητη Daniela,
μετα απο μια τοσο χειμμαρωδη αναλυση απο που να ξεκινησει κανεις?
προφανως σας διακατεχει άκρατος ιδεαλισμος – δεν ειναι καθολου κακο αυτο, απλως ειναι εγγυηση για πολλες απογοητευσεις.
Σε φιλοσοφικο επιπεδο, μια συζητηση για το αν και πως θα πρεπει να βιοποριζονται οι καλλιτεχνες θα ειχε μεγαλο ενδιαφερον, σε ρεαλιστικες συνθηκες ομως θα πρεπει και αυτοι να ζησουν καπως – και να ζησουν καλα. Εαν μπορουν να το κατορθωσουν μεσω της καλλιτεχνικης τους δημιουργιας, τοσο το καλυτερο!
Γιατ δεν μας γραφετε ενα σχετικο ποστ μια που το θεμα σας αασχολει – παρουσιαζοντας πχ το βιβλιο του Μοτσαρτ που αναφερατε?
#41 by nuwanda on November 23rd, 2006
Quote
Αλεξανδρα,
καλα, και εγω ειδησεις στο Σταρ βλεπω!! αλλωστε οπως σωστα λες ολα ειναι μεσα στην ζωη και καλο ειναι ολοι μας να ειμαστε πολυπλευροι.
Οταν μιλαω για παιδεια προφανως μιλαω για ευρυτερη παιδεια περα απο σχολεια και μαθηματα. Αυτο που σου προσφεραν οι γονεις σου ειναι ανεκτιμητο και μακαρι ολοι οι γονεις να το κανουν για τα παιδια τους. Ποσοι ομως γονεις ενδιαφερονται σοβαρα να δωσουν ερεθισματα στα παιδια τους? για ποσους η ανατροφη δεν τελειωνει στο να διαβαζει το παιδι απλως τα μαθηματα του και να παιρνει καλους βαθμους ωστε να νιωθουν οι ιδιοι υπερηφανοι? ποσοι γονεις παρακινουν πραγματικα τα παιδια τους να διαβασουν εξωσχολικα βιβλια ή τα πηγαίνουν σε μια ωραια συναυλία ή ένα ωραιο ταξιδι σε ενα ενδιαφερον μερος?
#42 by scalidi on November 24th, 2006
Quote
Δεν κρατήθηκα. Ντανιέλα, στον Εθνικό Κήπο να δουν Τέχνη και οι επιδειξίες…μαζί και οι πάπιες (άραγε υπάρχουν ακόμα;)
Σόρυ, nuwanda, αλλά το έχω σκεφτεί από την πρώτη στιγμή και τώρα δεν άντεξα το έγραψα.
#43 by alkyoni on November 24th, 2006
Quote
άσχετο με το ποστ…
πέρασα να σ ευχαριστήσω και ταυτόχρονα να σε καλωσορίσω για την επισκεψή σου
#44 by nuwanda on November 27th, 2006
Quote
Καλημερα,
Σταυρουλα, εχθες ειχα παει στον Εθνικο κηπο αλλα δεν ειχε ουτε το ενα, ούτε το άλλο!!!
Alkyoni,
και εγω σε ευχαριστω, ευχομαι τα καλυτερα!
Νεο ποστ αργα το βραδυ και μαλλον θα αναψει πολλες φωτιες!!
#45 by VITA MI BAROUAK on November 27th, 2006
Quote
Πολύ ενδιαφέρον post!
Θα μου επιτρέψεις όμως να πω ότι είμαι από εκείνους που λεν:
Μεταξύ της «ελεύθερης έκφρασης» και της «εμπορικής σκέψης» θα προτιμήσω το πρώτο.
Κι αυτό γιατί με έχει συνεπάρει εκείνο που έλεγε ο αγαπημένος αυτόχειρας jack London : η «εμπορική σκέψη» οδηγεί στην αυτοκτονία!
Κι αυτό γιατί εκτιμώ ότι ίσως να μην οδηγεί στην «κυριολεκτική» αλλά σίγουρα στη «μεταφορική»… καλλιτεχνική αυτοκτονία!
Όσοι αισθάνονται λοιπόν ότι ανήκουν σ αυτή την καταραμένη πάστα που τρέχει στο αίμα τους το κρασί του Διόνυσου… ΠΡΟΣΟΧΗ! Τουλάχιστον ΠΡΟΣΟΧΗ!
#46 by nuwanda on November 27th, 2006
Quote
Vita Mi,
εγω να πω την αληθεια δεν εχω καταλαβει ακομη γιατι η “ελευθερη εκφραση” δεν μπορει να συνδυασθει με την “εμπορικη σκεψη” (ισως για αυτο δεν ειμαι καλλιτεχνης!!!)
δες ενα παραδειγμα απο τα χωραφια σου – τον μεγαλο Dali…
εμπορας απο τους λιγους – τη γυναικα του ποσες φορες την “πουλησε”? κλπ, κλπ. Η καλλιτεχνικη του παραγωγη ομως τεραστια και καλη….
βεβαια εδω μπαινει κανεις και στην αλλη μεγαλη συζητηση για το αν ειναι υπερτιμημενη η τεχνη, για ποιους λογους κλπ κλπ. Food for thought ειναι ολα αυτα για να μας τσιγκλανε τα μυαλα…
Pingback: Είμαι Θεός, Ηλιος καλοκαιρινός…. « Book Attack