Άλλα είχα σκοπό να γράψω σήμερα, αλλά με όλον αυτον τον ντόρο με το βιβλίο της Στ’ Δημοτικού και τις (τόσο ευχάριστες σε μας τους Ελληνες) εθνικιστικού τύπου αντιδικίες αποφάσισα και εγώ να γραψω για ένα ωραιο βιβλίο και να ρίξω κι άλλο λάδι στη φωτιά!

106613.jpgΠέρα από τα χιουμοριστικά, το βιβλίο Ενας Φιλέλλην για το 1821 του Ακαδημαϊκού Αγγελου Βλάχου (από την Εστία) είναι ένα εξαιρετικό σύγγραμα. Βλέποντας την ελληνική επανάσταση από την σκοπιά ενός δυτικοευρωπαίου φιλέλληνα ο οποίος έρχεται στον Ελλαδικό χώρο για να συμπαρασταθεί στον εξεγερμένο λαό, ο συγγραφέας αναπτύσσει ένα από τα πιο ολοκληρωμένα συνοπτικά χρονικά που μπορεί να διαβάσει κανείς σχετικα με την ελληνική επανάσταση. Το βιβλίο κατατάσσεται στα μυθιστορήματα βέβαια, αλλά είναι σαφώς ένα ενδιαφέρον και ευκολοδιάβαστο ιστορικό κατά βάση βιβλίο που ξεκινά να διαδραματίζεται τους πρώτους μήνες του 1821 και φτάνει έως και τη ναυμαχία του Ναυαρίνου.

Θα μου πείτε τώρα σιγά τα λάχανα, για το 1821 έχει γράψει όλος ο κόσμος. Ο Βλάχος, από όσους έχουν παρακολουθήσει την συγγραφική του δουλειά, ούτε ως ανθέλληνας μπορεί να χαρακτηρισθεί νομίζω, ούτε ως ακραίων απόψεων άνθρωπος. Υπηρέτησε πιστά και έντιμα το ελληνικό κράτος ως διπλωμάτης και ακαδημαϊκός, έχει γράψει δε μερικά πραγματικά εξαιρετικά ιστορικα μυθιστορήματα (αγαπημένο μου “Ο κυριος μου ο Αλκιβιάδης”). Ε, λοιπόν, σας βεβαιώνω ότι το συγκεκριμένο βιβλίο άνετα θα μπορουσε να χαρακτηρισθεί “ανθελληνικό” από οποιονδήποτε θερμοκέφαλο.

Και ιδιαίτερα άσχημα πράγματα δεν λέει για τους Τούρκους, και κατακρίνει σκαιότατα τις έριδες ντροπής και τις εμφύλιες συρράξεις μεταξύ Ελλήνων για την εξουσία και το χρήμα (Μωραϊτες με Στερεοελλαδίτες, στρατιωτικοί με πολιτικούς), και γράφει για τις φιλοτουρκικές διαθέσεις ηρωικών οπλαρχηγών (Ανδρούτσος, Καραϊσκάκης) που προσπαθούσαν κατά καιρούς να κερδίσουν ίδια ωφέλη διαπραγματευόμενοι με τον Σουλτάνο.

Θέλετε κι άλλα? ……”ξεγυμνώνει” όλους σχεδόν τους καπεταναίους που κατά καιρούς αδιαφόρησαν για ιδιοτελείς λόγους και επέτρεψαν στους Τούρκους να πραγματοποιήσουν μερικές από τις χειρότερες καταστροφές της εποχής (το ολοκαύτωμα των Ψαρών γιατί Υδραίοι και Σπετσιώτες δεν έσπευσαν λόγω οικονομικών διαφωνών, η τρίτη και φαρμακερή πολιορκία του Μεσολογγίου κατά τη διάρκεια της οποίας ακόμη και ο μέγας Κολοκοτρώνης σκέφτηκε “που να βγαίνω τώρα από το Μοριά, μεγάλος ο κίνδυνος” και έκατσε στ’ αυγάvlahos.gif του), εκθέτει επανειλημμένα σχεδόν όλους τους Ελληνες ηγέτες λέγοντας ότι το μόνο που σκέφτονταν ήταν το πως θα μοιρασθούν τα λεφτά των δανείων και πως θα εξοντώσει ο ένας τον άλλον, ακόμη-ακόμη γράφει ότι η επανάσταση ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία και σώθηκε από ένα “τυχαίο γεγονός” όπως αποκαλεί την ναυμαχία του Ναυαρίνου….

Και στο κάτω κάτω, δεν τα λέει διαφορετικά ο Βλάχος τα πράγματα απ’ ότι τα λέει πχ ο Ραφαηλίδης ή λίγο αργότερα ο Αμπού ή πόσοι άλλοι…. και να ξέρετε επίσης, εαν θέλει να το ψάξει κανείς το πράγμα, θα βρεί εύκολα πολλές ιστορικές αναφορές μεγίστων Ελλήνων λογοτεχνών, που εαν τις αντιληφθούν οι Κακαουνάκηδες και οι Ευαγγελάτοι είναι ικανοί να ζητήσουν μέχρι ανατροπή της κυβέρνησης (μας πείραξε π.χ. που o Ολιβερ Στοουν παρουσίασε στην ταινια του τον Μεγα Αλέξανδρο ως έχοντα ομοφυλοφυλικές τάσεις, ενώ δεν έχει παρατηρήσει κανείς ότι ο τεράστιος Καζαντζάκης π.χ, στο υπέροχο (παιδικό!!) βιβλίο του “Μέγας Αλέξανδρος” κάνει σαφέστατες αναφορές στην τρυφερή σχέση του Αλέξανδρου με τον Ηφαιστίωνα…)

Το make the long story short: η ιστορία δεν είναι ένα νόμισμα με δύο μόνο πλευρές – ούτε είναι το σπίτι μας να το βάφουμε όποτε θέλουμε κοκκινο και όποτε θέλουμε άσπρο. Ούτε οι εκάστοτε κάτοικοι του Ελλαδικού χώρου είχαν παντού και πάντοτε το αλάθητο και το δίκαιο έναντι όλης της υπολοίπου υδρογείου. Ο καθένας μπορεί σήμερα να επιλέγει τα γεγονότα που επιθυμεί και να κάνει τα δικά του ψευδο-υποσύνολα (από οποιαδήποτε πλευρά), αυτό όμως δεν ακυρώνει την βιωθείσα πραγματικότητα. Διαβάζοντας και συνθέτοντας ΟΛΕΣ τις διαφορετικές απόψεις, συνήθως προσεγγίζουμε την αλήθεια πολύ περισσότερο από το να εμμένουμε δογματικά στην δική μας απόλυτη (λόγω συμφέροντος ή βλακείας) θέση.

Εάν κάποιος λοιπόν διαφωνεί με την ιστορική θέση ενός συνανθρώπου ή ενός συγγράμματος, το καλύτερο που εχει να κάνει είναι, αφ’ ενός να την κατανοήσει και αφ’ ετέρου να την αντικρούσει προτάσσοντας ήρεμα την δικη του επιχειρηματολογία.

Εαν κάποιος γονιός διαφωνεί με τον τρόπο που είναι γραμμένο το βιβλίο της ιστορίας, των θρησκευτικών ή της οικιακής οικονομίας, μπορεί καλλιστα να προτρέψει το παιδί του να διαβάσει και άλλα εξωσχολικά συγγράματα που αντιμετωπίζουν τα πράγματα από διαφορετική γωνία και στην συνέχεια να συζητήσει μαζί του ώστε να το βοηθήσει να μορφώσει την δική του (ατομική) άποψη. Εαν όλα τα παιδια μάθουν να σκέπτονται και να κρινουν αυτά που τους δίνονται, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε.

Εαν ένα έθνος ακόμη-ακόμη διαφωνεί διαρκώς με τις θέσεις των άλλων εθνών, αντί να ανακαλύπτει παντού συνωμοσίες και προσπάθειες ιστορικής απαξίωσης, καλά θα κάνει να αναπτύξει την δική του νηφάλια και εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία και να προσπαθήσει να επιμορφώσει ουσιαστικά εντόπιους και αλλοδαπούς πολίτες (χωρίς να φτάνει σε ακρότητες που προκαλούν την διεθνή θυμηδία).

2985958660.jpgΟ δικός μας δογματισμός και η δική μας “απόλυτη αλήθεια” είναι οι καλύτεροι συμμαχοι για τον οποιονδήποτε “έξυπνο” τρίτο, εαν αυτός φιλοδοξεί να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα. Μονο όταν φτάσουμε στο σημείο όλοι μας να έχουμε διαμορφωμένη προσωπική και τεκμηριωμένη άποψη (αντί να υιοθετούμε με ευκολία την οποιαδήποτε δογματικη κορώνα) θα είμαστε σε θέση να αντισταθούμε σθεναρά στην οποιαδήποτε προσπάθεια διάβρωσης. Και όπως είχα γράψει και παλαιώτερα, θα πρέπει επιτέλους να μάθουμε να δεχόμαστε ως Εθνικόν το Αληθές – και όχι ως Αληθές το Εθνικόν….