“Στο παρελθόν συνήθιζα να λέω ότι το 95% του χρόνου μου το ξοδεύω στο γράψιμο και ένα σκάρτο 5% στην προώθηση των βιβλίων μου. Μετά λύπης μου πρέπει να παραδεχθώ ότι σήμερα η αναλογία αυτή είναι 60/40 τουλάχιστο.
Δεν μπορώ πλέον να βασιζομαι μόνο στον εκδότη και τον ατζέντη μου. Η διαφήμιση δεν είναι άλλωστε η δουλειά τους. Δεν έχουν το χρόνο και τα χρήματα για αυτό, ούτε βέβαια το δημιουργικό πνεύμα που απαιτείται.
Η δουλειά αυτή είναι πλέον δικιά μας. Των συγγραφέων. Πάνε οι εποχές του χαρτοπόντικα-συγγραφέα που το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να μουτζουρώνει χαρτιά. Αν θέλουμε να δώσουμε στα λατρεμένα μας δημιουργήματα μία σοβαρή ευκαιρία να λάμψουν, πρέπει να βγούμε έξω, στον πραγματικό αδυσώπητο κόσμο, και να ουρλιάξουμε για αυτό.”
Αν έχουν απομείνει τίποτα περιστασιακοί επισκέοτες αυτού εδώ του μπλογκ, θα έχουν (μετά μεγάλης λύπης τους, είμαι σίγουρος!!!) διαπιστώσει ότι το λαμπρό πνεύμα του nuwanda πλέον απουσιάζει οριστικά(??).
Αυτό οφείλεται βασικά στην έλλειψη χρόνου λόγω παράλληλης υλοποίησης άλλων, υψηλοτάτου(!!!) ενδιαφέροντος οικογενειακών επιχειρηματικών πρότζεκτ – αλλά και σε έναν άλλο βασικότατο λόγο: στην βαρεμάρα που νοιώθω πλέον όταν η κουβέντα έρχεται σε θέματα παραδοσιακής λογοτεχνίας και στην γλυκανάλατη κριτική αυτης…
Πάντοτε με ενδιέφερε η μεγάλη, παγκόσμια κοινωνική εικόνα και οι μεταβολές αυτής – και όχι φυσικά η βαρετή καταγραφή σχολίων γύρω απλώς από το αν είναι καλό ή όχι ένα βιβλίο. Για περίπου δυο χρόνια το έβρισκα πολύ ενδιαφέρον να περνάω τις αιρετικές απόψεις μου χρησιμοποιώντας ως “μέσο” καλύτερα ή χειρότερα λογοτεχνήματα (που στο κάτω-κάτω αποτελούν κοινά σημεία αναφοράς της μεγάλης μαζας). Σήμερα, τον Μάρτιο του 2009, το βρίσκω τόσο ενδιαφέρον όσο “το να παρακολουθείς το χρώμα που στεγνώνει στον τοίχο!!”. Things change….
Επανέρχομαι όμως έτσι, ουρανοκατέβατα, γιατί διάβασα το “Killing Rommel” του Πρέσσφιλντ. Εντάξει, μου άρεσε – κυρίως γιατί με ενδιαφέρει η εποχή. Το βρήκα άλλωστε και καλογραμμένο, και ακριβές. Αλλού όμως είναι το κόλπο….
…ειναι στην φοβερή “εξομολογηση” του Πρέσσφιλντ (που δεν είναι και κατιμάς, έτσι δεν έιναι?) στο site του βιβλίου, απόσπασμα από την οποία παραθέτω στο ξεκίνημα του post.
Τι λέει με λίγα λόγια ο φοβερος κ. Πρέσφιλντ? Οτι οι εποχές άλλαξαν κι ότι, αφου είδε κι αποείδε όταν τα τελευταία του τρία βιβλία “came and went without anyone even knowing they were there”, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του!
Τι σημαίνει αυτό? Μα, πολύ απλά, ότι αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τα καλούδια της εποχής – internet, video, youtube, blogs!!! Διαβάστε:
“I’ll make three videos — a 30-second, a three-minute and a ten-minute. The :30 we’ll use as a TV commercial. We’ll post all three on YouTube and on my brand-new all-Rommel website. I’ll e-mail links to every book site and blog, every WWII fan site, every history, truck, weapon, dune buggy and hardware place on the web that I can find. I’ll use MySpace, I’ll use Facebook. Doubleday will post the videos on their own site; they use them with their sales force, with the chain bookstores. We’ll send them overseas. We’ll hope the pieces are fun enough or interesting enough that people will click the Send to a Friend button.”
Θεός ο Πρέσφιλντ? Και που είστε ακόμη…
“Are you a writer? Does this fix sound familiar to you? Feel free to use me as the parakeet in the coal mine. Do it better and smarter than I did. Say you’ve got a cookbook coming out. Why not rent a stage-set like Emeril’s or Rachael Ray’s and shoot a three-minute video for YouTube, with you whipping up your trademark dish? Got a celebrity friend? Rope her or him into appearing with you. That’s entertainment!”
Να τα διαβάζουν αυτά οι εγχώριες λογοτεχνικές ντίβες με τις ξυνισμένες φάτσες και τα ψευτο-αριστερά προφίλ, που νομίζουν ακόμη ότι κάτι κάνουν επειδή τεμπελχανιάζουν καπνίζοντας το τσιμπούκι τους στο Φίλιον και γράφοντας παπαριές (“λογοτεχνικούς αυνανισμούς” που λεέι κι ο Κονιδάρης)!!!! Και που, αν τους βγάλεις στα προβλήματα της πραγματικής ζωής, θα πάθουν πάρκινσον και αλτσχάιμερ πακέτο μέσα σε μιά ώρα!!!
Και ξέρετε και για ποιόν ακόμη λόγο είμαι πολύ χαρούμενος? Μα γιατί, εγώ, αυτά τα έλεγα τον Νοέμβριο του 2006!!! Τί έλεγα?
“Απαραίτητο εργαλείο για την υλοποίηση μιας οποιασδήποτε διεθνούς στρατηγικής είναι πλέον το web. Αρκετοί νέοι έλληνες συγγραφείς έχουν ήδη ανοίξει πολύ όμορφα blogs και μπράβο τους. Το επόμενο βήμα σαφώς και θα μπορούσε να είναι ένα αγγλόφωνο blog (ή άλλη γλώσσα κατά περίπτωση) και η σταδιακή δημοσίευση μικρών μεταφρασμένων κειμένων ως teasers. Επίσης θα μπορούσε να είναι η εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που δίνουν το u-tube και το myspace, το podcasting και το videocasting (σας φαίνεται πολύ παράξενο ένα βιντεάκι με τον συγγραφέα να διαβάζει κομμάτια από το έργο του – ή ένα πρωτότυπο trailer που θα διαφημίζει έξυπνα το βιβλίο?)”
Είμαι Θεός, το ξέρω!!
Καλός μαθητής ο φουκαράς ο Στήβεν!!! (ρε μπας και με αντέγραψε, να ζητήσω δικαιώματα? 
)
